Convince Me How to Live

"Let's be Friends"

Gabb P.O.V

"Khel. Believe me. Yung babaeng yun. Gusto din nya magpakamatay. I saw her. Tumalon din sya.-" paliwanag ko kay Khel.

"Stop it. Gabb. Niligtas ka nga nya diba. Don't blame her.-" sabi ni Khel habang nakapaymang.

"Totoo nga sinasabi ko. Kung baliw ako. Mas baliw sya. Imagine pagkatapos nya ako itulak at ililigtas nya ako. Baliw diba-" sabi ko. Pero napa-iling lang si Khel sakin. Hindi talaga sya naniniwala sakin.

Habang pilit kong pinapaliwanag kay Khel na hindi ko talaga binalak tumalon sa tulay that time kahit gusto ko magpakamatay. May biglang kumatok sa pinto kaya napalingon kami ni Khel. Maya-maya pa nagulat ako ng pumasok ang pamilyar na mukha.

"Hello po.-" nakangiting sabi nito.

"Oh. You're here." sabi ni Khel sa dumatting na babae.

"Khel. That's her!!. Sya yung tumulak sakin.-" sabi ko sabay turo sa babaeng nakatayo sa harapan ko.

"Gabb. Kumalma ka nga. How can you say that samantalang niligtas ka nga.-" awat sakin ni Khel.

"I'm so sorry. Napasukan ata ng tubig utak nito kaya kung ano-ano ang sinasabi. By the way, Thank you pala sa pagligtas sa kanya. -" sabi ni Khel sa babae. Habang takip ang bibig ko.

"Naku. Wala yun. Kahit sino naman gagawin yun. Sya nga pala nagdala akong ng prutas.-" nakangiting sabi nya. What the!? Kung makapagsalita sya akala mo naman hindi nya ako tinulak.

"Hey. Sabihin mo nga sa kanya na tinulak mo ako at hindi naman ako nagpakamatay.-" sabi ko.

"Tinulak ka? Sino ako? Diko magagawa yun.-" pa inosente nyang sabi habang turo ang sarili. The hell. Bakit sya nagsisinungaling.

"Gabb. Can you stop it. Instead na magthank you ka bakit mo sinisisi yung taong nagligtas sayo. That's so ungreatful Gabb.-" inis na sabi ni Khel. Nakita ko naman na tumango-tango yung babae bilang pag sang ayun. Talagang baliw sya.

"Okay lang yun. Sabi nyo nga diba. Baka napasukan ng tubig ang utak kaya ganyan ang mga pinagsasabi.-" nakangiti nitong sabi.

"Thank you sa pag intindi. Anyway. Maiwan ko muna kayo. May kailangan lang akong gawin. I'll be right back.-" sabi ni Khel sa baliw na babaeng yun.

"Gabb. Behave.-" sabi nya sabay tingin ng masama sakin. Ano ako? Aso!!.

"Ingat po." sabi nung babae paglabas ni Khel.

Naiwan naman kaming dalawa sa kwarto. Pagkalabas na pagkalabas ni Khel agad na lumapit sakin ang babae.

"Hello. Kamusta kana? Okay ka na ba?-" nakangiting sabi nya na para bang wala syang ginawang masama sakin.

"Huh!?. How can you asked me like that? Alam mong sa sarili mong tinulak mo ako. That's attempted murder. I hope you know that very well.-" inis na sabi ko sa kanya.

"Ssshhh.-" sabi nya sabay dikit ng daliri nya sa bibig ko para tumahimik ako.

"Kalalaking tao mo. Ang daldal mo.Tss. As if naman na takot kang mamatay. Sabi mo gusto mo mamatay diba? So tinulungan kita. Ikaw na ngang tinulungan, tapos ikaw pang galit. Tsk.-" sabi nya sabay upo sa may bench malapit sa bed ko.

"Psycho." tanging nasabi ko. Baliw sya.

"Hm? Pyscho agad? Napaka judgemental mo ha. Ikaw nga gusto mo mamatay tapos nagrereklamo ka na binalak kitang patayin kahit na niligtas naman talaga kita. Tinawag ba kitang pyscho?-" pangangatwiran nya.

"Sinabi ko bang itulak mo ako. Tska hindi ako humingi ng tulong sayo.-" ako.

"Tignan mo to. Napaka ungreatful mo talagang tao. Ang labo mo.-" sabi nya sabay kamot sa ulo.

"Tss. Tutulong ka na nga lang tapos sablay pa. Tsk. Bakit mo pa ako tinulak kong ililigtas mo lang din pala ako.-" inis na sabi ko.

"Tska bakit ba andito ka? -" dagdag ko.

"Malamang dinadalaw ka. Diba obvious? Gusto ko lang dalawin yung lalaking niligtas ko. Hays ang sarap palang sumagip ng buhay. Kaya ikaw simula ngayon ayusin mo na buhay mo. Enjoy life.-" sabi nya ng boung ngiti.

Halos napanganga na lang ako. I lost some word. Kakaiba tong babaeng to. Paano nya nagagawang kumilos at maging komportable sa harap kahit alam nya sa sarili nya ang ginawa nya sakin.

"Masyado kabang nagagandahan sakin at talagang dimo maalis ang tingin mo sa akin. Well. I can't blame you. Maganda naman talaga kasi ako.-" sabi nya habang binabalatan ang hawak nyang mansanas.

"Excuse me. Asa ka. You're not my ty----" diko na natapos yung sasabihin ko ng bigla nyang isubo sakin ang hawal nyang mansanas.

"Ang ingay mo kalalaki mong tao." natatawang sabi nito. Agad ko naman kinuha yung sinubo nya at nilayo sa bibig ko pero muli nyang kinuha ang kamay ko para ipakain ulit sakin.

"Ang tigas ng ulo mo. Nakalimutan mo narin bang ngumuya?-" sabi habang pilit na pinapakain sakin ung mansanas. I had no choice kundi kain yun.

"Yan. Very good. Kakain kadin naman pala e.-" nakangiting sabi nya.

"Huh. Alam mo miss. Hindi kita kailangan dito. Umalis kana.-" inis na sabi ko.

"Tss. Ang sungit mo naman. Anyway masasanay din ako sayo. Oh sya. Aalis na ako babalik na lang ako sa ibang araw.-" sabi nya.

"What? Bakit kapa babalik. Wala kang babalikan dito. Stop bothering me. Di nga natin kilala ang isa't isa bakit ka ba nakikialam sakin.-" galit na nasabi ko.

"Hays. Yun lang ba problema mo? Hindi tayo magkakakilala? Okay fine. Magpapakilala ako.-" sabi nya sabay stretch ng kamay nya sa akin.

"Hi. Ako nga pala si Ayesha Martinez. Just call me Yesang.-" nakangiting sabi nya pero tinignan ko lang sya ng walang reaksyon. Anong paki alam ko kung sino sya.

"Hays. Ang pangit din talaga ng ugali mo nuh? Anyway atleast kilala mo na ako. No need narin naman magpakilala ka. Alam ko narin naman ang name mo. Mr.Gabriel Perez. And I'm glad to say this to you na from now on lagi mo na akong makikita. Kaya I suggest that "Let's be friends".-" nakangiti at walang kaabog-abog nyang sabi.

------------------

And after that. Naging maingay na ulit ang dating tahimik na mundong minsan ng napabingi sakin. And from that day onwards. She really trying me so hard and "Convince me how to live" .