SINABI NG AKIN KA! (COMPLETED)

CHAPTER 24

SINABI NG AKIN KA C24

"May bebeko, Im proud to say this.,..you are my Eternal love ( A love that never ends. It's a love so powerful that nothing in the world can stop the intense feelings that two people have for each other). Unang kita ko palang sayo ay kinilig na ako, noon palang ay alam ko nang na love at first sight ako sayo. Noon palang ay sinabi ko na sa aking sarili na ikaw na ang lalaking aking luluhuran ay este mamahalin. Maging sino ka man, mananatiling tapat ang puso ko sayo at walang sinoman ang papayagan kong humadlang sa atin...Akin ka lang Bebeko, now and forever period." Seryosong sinasabi eto ni Hope na deretso ang tingin sa pwesto ni Ryo ng siya ay matapos umawit. Hiyawan at palakpakan naman ang maririnig sa buong paligid ng Bar na iyon.

Sa buong buhay ni Ryo, ay ngayon lang niya eto naranasan. Ipagmalaki sa lahat ng tao at sabihin kong gaano siya nito kamahal kahit batid nang dalaga kong anong klaseng pagkatao meron siya..

********

"Nahanap nyo na ba sila Mr. Ang, Mr.Lim, Bruce, George at si Allan?"

"Oo Boss Toque. Natagpuan ang mga katawan nila sa isang bayan ng Laguna, sa masukal na talahiban. Mga nakasilid sila sa itim na garbage bag, lapnos ang mga katawan, naka-gapos ang mga kamay at paa, putol ang dila, at maraming bakas ng pagpapahirap... at may nakalagay na...."

" Na ano?"

"Na....Black Scorpion Syndicate...Boss nabunyag na 'tayo."

"PUTANGINA.... Sino ang hayop na kumakalaban sa atin HA?"

"Boss Toque, Hindi namin alam. Pero may hindi na galaw na cctv sa lugar kong saan kinuha si Mr. lim. At s-si..... Allan ay nawawala pa rin. Ang nakakapagtataka lang Boss, ay pati buong pamilya niya ay nawawala."

"Ano?"

"Nawawala Boss Toque ang pamilya ni Allan...Sa palagay ko ay ikinanta na tayo ni Allan."

"Hindi pwedeng mawala si Allan at pamilya niya. Saan mang impyerno sila pumunta ay hanapin nyo. Halughugin nyo ang lahat ng sulok makita nyo lamang ang hayop na traydor na Allan na 'yon..E-check nyo 'yang cctv na nakuha nyo. Diyan tayo makakakuha ng clue kong sinong mga putanginang kumakalaban sa atin..Malaman ko lang kong sino ay pagbabayarin ko ng mahal sa pakikialam sa Black Scorpion." Nagtatagis ang mga bagang ni Mr.Toque. Nasa lagpas sengkwenta na ang edad nito at mukhang demonyo.

"Masusunod Boss Toque."

"Ipasok na rito ang babaeng magpapaligaya sa akin. At seguraduhin mo lang Lando na matutuwa ako sa dala mo. Mainit ang ulo ko at baka sa ulo mo unang tumama ang bala ng hawak kong baril ngayon. "

"Okay boss. Seguradong masisiyahan kayo sa dala ko ngayon. Sariwang-sariwa, batang-bata Boss Toque. Paniguradong hindi nyo nanaman tutulugan 'to." Nakangising parang demonyo na sabi ni Lando. Lumabas siya saglit sa silid ng kaniyang boss at pagbalik ay may bitbit etong batang babae na edad kinse.

"Maawa po kayo sa akin, gusto ko na pong umuwi, parang awa nyo na po! Hu!hu!hu!." Iyak at pagmamakaawa ng batang babae. Bakas na bakas sa mukha nito ang labis na takot.

Itinulak naman ni Lando ang babae papunta kay Mr. Toque na nakaupo sa tapat ng kama. Titig na titig eto sa batang babae na tula nasisiyahan at asong ulol na natatakam na sa laman.

"Ano pang hinihintay mo Lando lumayas ka na dito sa harapan ko at huwag na huwag akong iisturbuhin dito maliwnag ba?" Maawtorisadong sigaw nito sa kaniyang tauhan.

"Maawa na po kayo sa akin!...a-ano pong g-gagawin nyo sa akin?....HU-HUWAG POOO!"

" Hayop talaga 'to si Boss, masyadong atat tssk!" Lumabas ng silid si Lando pero nakita nya monang hinablot ni Mr.Toque ang suot na damit ng batang babae at mabilis na dinaganan sa kama. Dinig na dinig din ni Lando ang sigaw ng kawawang babae sa kamay ni Mr. Toque...

Sa hospital ay tinutulungan ni Hope si Lando na paka-inin eto at pagkatapos ay punasan ang katawan nito upang malinisan. Hirap talaga si Leon sa pagkilos dahil may semento nga ang kanang braso nito at pilay ang kanang paa.

" A-aray!"

Kasalukuyang pinupunasan ni Hope ang dibdib ni Leon. Hindi talaga maiwasang hindi maigalaw ng binata ang kaniyang braso sa tuwing nadarama niya ang haplos nang basa at maligamgam na towel sa kaniyang balat.

"S-sosory! Eto dahan-dahan lang naman ako ikaw diyan ang mallikot. Relax ka nga lang diyan Leon, para ka namang babae ang daming kiliti sa katawan."

"Bakit kayo lang bang mga babae ang may karapatang magkaroon ng kiliti sa katawan?" Katwiran ni Leon. Pero ang totoo sa tuwing hinahawakan siya ng dalaga ay nagigising ang kaniyang natutulog na alaga.

"Hindi naman. Pero ikaw kasi bawat punas ko sayo para kang kinokuryente eh, at in fairness Leon ha may papandesal ka din pala. Ang kinis nang katawan walang ka-peklat peklat...A-at isa ka ding mapalad na nilalang.

"Anong ibig mong sabihin?"

"Mapalad ka. Ayan oh ang laki ng flagpole mo bakat na bakat. Hindi man lang nahiya 'no. Nagpapa impress yata, pero pigilan mo yan baka hindi lang braso at paa mo ang may pilay. "

"Grabe ka naman. Eh natural lang naman 'yan. 'Di ko naman mapipigilang tumayo yan si Junjun ko may sariling isip kasi yan."

"He! Ah ganon. Eh kong sakalin ko kaya 'yan." Huli na para mapagtanto ni Hope ang sinabi niya. Namula tuloy ang kaniyang mukha lalo na sa isinagot ni Leon.

"Magpapasakal naman 'yan sayo...Sa totoo lang masayang-masaya ako kahit nagkaganito ako. Atleast ngayon nagkakausap na tayo ng ganito. Nahahawakan at nakikita nang ganito kalapit. Kong pwede lang sanang ganito na lang ako habambuhay. Alam mo bang napakatagal ng paghihintay ko sayo, na mapansin mo lang ako at bigyan ng panahon na tulad nito nagkakausap tayo...Alam mo bang natuto akong magpakalasing ng dahil sa'yo. Gusto kong makalimutan ang naging kabiguan ko. Gusto kong kalimutan ang nararamdaman kong pagmamahal sayo. Pero palagi akong bigo Hope. Gusto kita, gustong-gusto at mahal na mahal kita!" Seryosong paglalahad ng emosyon ni Leon. Hindi naman manhid at tanga si Hope upang hindi makita at maramdaman ang katotohanan sa mga sinasabi nito. Sa totoo pa nga ay dama niya ang pait sa bawat binibitiwan nitong salita.

Nagsawalang kibo o patay malisya na lamang si Hope. Saglit siyang napahinto sa ginagawang pagpunas ng katawan ni Leon. Subalit ipinagpautloy parin naman niya eto hanggang sa matapos at mapalitan ng bagong damit pang-hospital ang binata. Wala kasi siyang mahagilap na sagot sa kaniyang isip. Pakiramdam niya sa oras na bumuka ang bibig niya at may masabi segurado siyang Hindi eto maganda at masasaktan lamang si Leon.

Sa ngayon ayaw niyang masaktan at malungkot eto. Gusto niya etong makarekover at gumaling agad. Titiisin niya ang lahat-lahat dahil ang kaniyang paniniwala ay sa pamamagitan ng pagaalaga at pagtulong kay Leon ay mabawasan ang nararamdaman niyang pagka-guilty sa nangyari sa lalaki. Dahil alam niyang siya ang dahilan kong bakit nagkaganito ang binata."

"Hay naku!..Ikaw kasi ghurl, ang ganda-ganda mo. Taglay mo ay isang makamandag na kagandahan at alindog. Kaya iyan ang napapala mo magdusa ka ngayon labasan mo 'yan." Sabi ng other self niya..

"Ay kabayo ka!"

"Grabe siya oh, sa ganda kong 'to sasabihan mo akong kabayo. Gusto mo yata ng away ano Hope?"

"Aye, pasensya naman Karla. Nagulat lang ako bigla-bigla ka naman kasing nangangalabit. Tapos yong kamay mo pa ang lamig-lamig." Hinging paumanhin ni Hope kay Karla. Eto ang kaniyang karelyebo sa pagalaga kay Leon. Sa umaga si Hope at si Karla naman ang panggabi.

"Eh malamig talaga dahil ang lakas nang ulan sa labas. Hindi nga ba't may paparating na bagyo ngayon. Ang lakas ng hangin ayon tumabingi ang dala kong payong. Ang hirap pang sumakay agawan pa."

"Ganon ba. Kaya pala basa yang buhok mo dito ka nagpalit ng uniform no? Tuyo kasi 'yang suot mo."

"Oo. Dito na nga, dahil alam kong madudumihan lang ang puting uniform ko...Sige na mag-out ka na at sorry late ako, ang hirap ng commuters ka lang lalo na kapag tag-ulan sirang-sira talaga ang beauty natin."

"Okay lang. Para 15 minutes ka lang namang late. Sige na ikaw na ang bahala sa alaga natin out na'ko."

"Okay."

"Leon mauna na ako." Pagpapaalam nang dalaga kay Leon. Tumango lamang eto bilang tugon..

Pumunta mona si Hope sa locker room at nagpalit ng damit. Kinuha niya ang kaniyang cellphone at tinawagan si Manuel. Si Manuel ang driver na kasama ni Roque noong nakaraang sinundo siya ng mga eto sa labas ng hospital.

Sabi ni Ryo, si Manuel daw ang magiging personal driver niya at si Roque ang personal bodyguard niya. Expert din daw si Manuel sa martial arts kaya bale dalawa ang magtatanggol sa kanya sa oras ng hindi inaasahang kapahamakan.

"Hello, Manuel palabas na 'ko."

"Sige po Ma'am Hope. "

Pagkatapos makausap si Manuel ay isinuksok na ni Hope ang kaniyang cellphone sa bulsa ng kanyang mini dress na pinatungan ng light pink cardigan. Palabas na sana siya ng harangin siya ni Margoux.

"Hope. Date tayo ngayon. Seguro naman today pwede ka."

"Naku! Margoux pasensya na. May lakad kasi ako ngayon. Kami ng boyfriend ko."

"What? Boyfriend. May boyfriend ka na? Kaylan pa? Sino?" Hindi makapaniwalang tanong nito.

"Oo may boyfriend na'ko. Makikilala mo din siya one day. Sige ha nagmamadali kasi ako..next time na lang."

Sinundan na lamang nang tingin ni Margoux ang kaibigan. Pero siya ay buo ang planong gumala ngayong gabi kahit siya lang magisa. Masyadong nakakabingi kasi ang katahimikan sa kanilang bahay kaya eto ginagawa ni Margoux..

Nakasakay na si Hope sa sasakyan ng biglang tumawag si Ryo. " Hope. Sorry cancel ang lakad natin ngayon. May biglaan akong aasikasuhin umuwi ka na mona sa inyo okay baby?"

"O-okay. Ingat ka."

Malungkot na ibinaba ni Hope ang kaniyang cellphone pero isa siyang maunawaing kasintahan kaya kailangan niyang intindihin ang klase ng iniikutang mundo ni Ryo. Iyon nga lang ay kinakabahan siya. Pero kailangan niyang maging matapang at maging open minded dahil ginusto niya ang isang tulad ni Ryo. Kakambal na nito ang kapahamakan sa buhay. Napa-buntong hininga na lamang siya sa naiisip na hindi maganda para sa nobyo.

"Manuel sa bahay moko ihatid. Cancel ang lakad namin ni Ryo."

"Okay po ma'am."

Tahimik na nakatingin sa labas ng bintana si Hope. Pilit itinutuon sa buhos ng ulan ang kaniyang pansin. Dahil ang totoo may malalim siyang iniisip sa kasalukuyan.

"Bakit nga ba hindi si Leon ang napansin at minahal ko. Sa kanya wala sana akong magiging problema. Gustong gusto siya ng mga kuya ko para sa akin. Hindi ko iisipin kong saan ba siya nagpupunta o anong ginagawa niya. Nakikipagpatayan ba siya o may pinapatay. Bakit ba kasi Hope napasubo ka sa ganiting klaseng relasyon. Pwede mo naman sanang balewalain ang sinabi mo noon na pangako. Hindi magiging normal ang buhay mo sa piling ni Ryo at malinaw 'yan. At mas lalong malalagot ka sa mga kuya mo lalo na kay kuya Winston mo...Bakit nga ba hindi na lang si Leon ang ginusto ko? Bakit ang weird weird ng taste ko sa lalaki...Kong si Leon lang sana wala akong problema. Pero wala talaga akong makapa sa puso ko."..