Marriage of Convenience (Super R18) (Completed)

16 (Dark Warning)

—espeji— Alam ko madidisappoint kayo dito. Warning na kaagad dahil dark po ito.

“Di mo naman sinabing na-admit ka,” simangot na sabi ni Purple.

Halatang nagalit kahit may pag-aalala ang mga mukha ng mga kaibigan ko sa’kin. Nagdesisyon akong makipagkita pagkatapos na magchat ni Lala, galit na galit... at alam ko na kung bakit.

“Wala akong ideya, di kami masyadong nag-uusap ni Travis tungkol diyan.” Paliwanag ko pa dahil totoong wala akong ideya. Wala naman akong napapansing kakaiba maliban nga roon sa amoy ng babae sa living room. Naaalala ko pa ang amoy ni Claire kaya alam kong hindi sa kanya yon. Unless she changed her perfume, na posible rin naman kaso sa ilang araw na magkasama kami ni Claire... pansin kong hindi ito masyadong mahilig sa perfume. Dalawang beses ko lang itong naamoy at pareho pa ang halimuyak.

“Pwede mong layasan si Kuya Travis, Cat. What they did, is cheating!” Irap ni Lala.

Ngumiti lang ako at tinuloy ang pagsubo ng kwek-kwek. Nasa malapit lang kami, doon sa gilid ng boulevard at kumakain sa tabi ng food stall. Maraming tao ngayon kumpara noong nakaraan, mas marami ang namamasyal. Hindi na kasi masyadong mainit at parang papunta na sa tag-ulan ang panahon. Okay para makapagbonding bago tumunganga sa bahay.

“Walang magpapaaral sa’kin kapag umalis ako. Alam niyo namang hindi na ako responsibilidad nina Mommy’t Daddy.”

Tinitigan naman ako ni Dastine, ramdam ko yong awa niya pero hindi ko naman kasi kailangan yon ngayon. Tinitiis ko kasi kaya ko pa... pero, kung hindi na. Ako ang lalayo.

“Parang buang kasi ‘tong si Claire, dapat flight niya na no’ng isang araw kaya lang hindi ko maintindihan kung bakit nag-extend ng ilang araw. Like, mag-iisang Linggo na!” Hinahapong sabi ni Lala.

Kumibit ako at tinuunan ng pansin ang mga taong naglalakad sa baywalk. Minsan ay mag-isa pero madalas ay may mga kasama.

“Sure kang hindi nagkikita ang dalawa?”

Napalingon ulit ako kay Lala. Ramdam ko ang panggagalaiti nito sa sariling pinsan. Pero alam ko rin na hindi nagkikita ang dalawa kaya tumango ako. Malalaman ko naman. Saka, si Travis? Laging nandoon lang yon, nitong huling mga araw... lagi na nakatambay sa bahay. Parang walang trabaho. Nakakainis nga e, naaalibadbaran ako.

“Mabuti sana kung tinigilan na nito si Kuya Travis. Kaya lang alam ko kung ga’no kapokpok iyang pinsan ko. Kulang na lang maghubad e.” Irap ng irap si Lala. Si Dastine ay natatawa na ewan, minsan lukot pa ang mukha. Siya itong alam kong ayaw na ayaw kay Claire. Now I understand why.

“Nakikipagdate ako,” sabi ko at hindi na nakatiis sa sekreto.

Napanganga si Purple, di niya siguro inasahang makikipagdate ako. Ang alam ng lahat hindi pa ako nakaranas ng date. No’ng naging kuryuso ako ay ikinasal naman ako kay Travis. Natali ako sa isang relasyon na walang kasiguraduhan. At ngayon na gusto ko man lang maranasang makipagdate, parang lagi pang tago.

“Sino naman?” Kunot na kunot ang noo ni Lala.

“Si Lito, wala akong picture niya e. Pero hayaan niyo kapag nagdate ulit kami ngayong week... magpapapicture ako at isesend ko sa inyo.” Ngiti ko.

“Mukhang masaya ka, girl.”

Siguro...

Siguro oo dahil ramdam ko ang init sa loob ng puso ko sa tuwing magkasama kami. That I felt I am the only one, walang iba at walang sabit.

“Siguraduhin mo lang na hindi ka sasaktan niyan a?” Nagdududang sabi ni Dastine.

Ngumiti lang ako at hindi na nagkomento. Titingnan ko, hindi naman siguro ako sasaktan ni Lito. Mabait yong tao, ramdam ko.

Hindi nga lang ako makatyempo ng alis nang nakita si Travis na nanonood ng basketball sa sala. Paboritong-paborito nito ang kahit anong play off... basta’t tungkol sa basketball. Madalas itong tambay diyan at napapadalas pa ngayon dahil siguro work from home ang mga projects nito ngayon.

Kinakabahan ako, maya’t maya ang labas ko at napapansin na rin ni Travis ang mga ginagawa ko. Nakatitig lang siya, walang salita at siguradong wala ring balak na magtanong.

Pero kasi! Naghihintay na si Lito, kaninang alas nuebe pa iyon... mag-aalas onse na ng umaga!

Chinachat ko nga para hindi lang mabored. At lagi nitong sinasabi na,

“Okay lang Cat, handa akong maghintay.”

See? Who wouldn’t fall for this kind of person? Kaya sa huli dahil alam kong magugutom na rin ang isa ay nilakasan ko na ang loob at tumayo sa harap ni Travis. Noon lang ito nag-angat ng mukha... parang pilit akong binabasa.

Lakas ng loob, yon ang higit na kailangan ko ngayon. Sa klasi ng lalim ng titig ni Travis, sa medyo makapal niyang labi at kilay... alam kong alam niyang may ipagpapaalam akong hindi dapat.

“Uuwi ako bago gumabi,” dugtong ko kaagad.

Matagal ang titig nito, di lang ako sigurado kung titig ba iyon para sa isang pilit na binabasa. Naghintay ako, bahala na kung mapagalitan... ginusto ko rin naman ‘to at atleast sinubukan ko man lang.

“Susunduin kita bago mag-5”

Ayaw ko noon! Pero para payagan ay wala rin akong nagawa kundi sumang-ayon na lang din.

Alas dose na ako nakarating at pagkakita kay Lito ay sobrang konsensya ang naramdaman ko. Pagod ito, magulo ang buhok at namumungay ang mga mata. Halatang ilang oras siyang naghintay.

“I’m sorry,” ngiwi ko at kumapit sa braso niya. Noon naman naramdaman ang paggaan ng nararamdaman niya. Halatang ayaw ng pag-usapan ang ilang oras na paghihintay. Inaya niya na ako na lumabas kaya nagulat ako at napatitig sa kanya.

“Okay lang naman di’ba Cat? Gusto kong sa labas naman, lagi na lang tayong nasa loob ng mall. Baka magsawa ka.”

Tumango ako at tinanggap ang kamay niya. Kung yon ang gusto niya, sige... saka isa pa, gusto ko ring maranasan.

Kaya lang parang nakakailang pala dahil pinagtitinginan kami. Di ako sigurado pero parang may ideya na ako kung bakit.

“Minsan, kung hindi mo ikakailang... dadalhin kita sa tinutuluyan ko. Manonood tayo ng mga paborito mong palabas.” Bulong nito.

Hindi ko pa naranasan ang ganoon kaya pumayag ako. Kahit alam kong baka ito pa ang maglagay sa akin sa alanganin. Totoo namang napakaghirap lalo na at kakikilala mo pa lang. I don’t know kung ano ang ginagawa ko sa sarili, totoong hindi ko gusto ang ginagawa ni Travis pero ako rin pala ang maglalagay sa sarili sa ganitong sitwasyon.

Tatlong araw bago ang pasukan ay nandito ako sa tinutuluyan ni Lito. Malinis at walang nakakalat. Ang mga gamit pa nito ay nakaayos sa lagayan. Maliit lang ang living room, hindi gano’n kalaki pero organisado. Sabi niya manonood daw kami ng bagong anime na showing nga noong nakaraang buwan. Nakaakbay siya sa akin at nilalantakan namin ang inorder nito online na fries, potato chips, milktea at kung ano-ano pang wala akong ideya kung ano ang pangalan.

Natutulala ako sa palabas, nakakatense pero alam kong mas nakakatense ang haplos ng mainit at magaspang na kamay ni Lito sa loob ng damit... dito sa tiyan ko. Pinaninindigan ako ng balahibo habang nag-aagaw ang buong atensyon. Ramdam ko, tinutukso ako ni Lito para bumigay. Kaya noong hinarap niya ako sa kanya ay pumikit na lang ako at sumunod sa basa at mainit niyang halik. Humigpit pa ang kapit ng kamay ko sa braso niya. Para akong napapaso, mainit at may puwang ang loob ng tiyan ko noon. Pakiramdam ko nasusunog ako.

Alam kong mali ‘to, kaso nadadarang ako sa mga haplos ni Lito. Parang sanay na sanay na humawak ng babae. Pagkakalas pa lang sa dugtungan ng bra mula sa likod ay alam ko ng wala na itong atrasan. Mainit ang palad ni Lito, kahit noong idinikit niya ang katawan sa akin. Mabigat na mainit.

“Cat, okay lang naman di’ba? Gusto mo naman ako at gusto rin kita? Okay lang di’ba? Gusto kitang lawayan.”

Napaawang ang labi ko at tulala kay Lito. Nakangiti ito, hinayaan ko siyang halikan ang leeg ko... hinayaan ko siyang kapain ang dibdib ko. Hinayaan kong salit-salitan niyang paglaruan ang holin na nasa ituktok ng akin. Pinaninindigan ako ng balahibo, kilabot na kilabot.

“Ang lambot at bango-bango mo Cat.” Malalim na bulong nito.

Napalunok ako at hinayaan ang sariling mahiga sa sofa nito. Mabilis niyang hinila paitaas ang suot kong t-shirt. Nakatitig lang ako sa kanya, nagniningning ang mga mata nitong nakatutok sa dalawa kong dibdib. Napakagat labi ito, lumunok... pagkatapos ay sinalubong ang mga mata kong may pag-aalinlangan.

“Ang ganda-ganda mo, Cat. Di ko akalain magpapadali ka sa akin.”

Kumakabog ang puso ko sa kaba. Natutuliro ako, kahit noong naramdaman ang mainit na dila nitong pumasada sa dalawa kong u’tong. Ang init-init. Sinisiliban ako... nagkikiskisan ang dalawa kong hita habang dinadama ang init. Iyong kuryenteng pakiramdam na parang sasabog at dumadaloy. Pakiramdam ko wala na ako sa sarili at napapahalinghing na lang habang nakapikit.

“Ang libog ko Cat...” mabigat na bulong nito.

Lumunok ako at dinama ang paghila ng suot kong shorts. Huhubaran na ako nito ng tuluyan! At ako na hinahayaan lang iyon! Pakiramdam ko nasusunog ako, pakiramdam ko nadadarang ako sa sensasyon. Sa dila pa lang ni Lito... libog na libog na ako.

“Ang tamis-tamis ng puki mo Cat... grabi! Amoy pa lang parang lalabasan na ko.”

Pumikit ako nang mariin, ramdam ko ang pagpapala niya sa ibaba. Umaangat ang pang-upo ko sa sobrang libog. Pakiramdam ko kunting kalabit lang mauubos na naman ako. Kiliting-kiliti ako sa nangyayari.

“Grabi ka pala malibugan Cat... binabaha ka.” Bulong nito. Nakita kong ibinaba nito ang suot na pantalon. Nakatitig lang ako... naghintay. Hanggang sa nakita ko ang totoong tukoy.

Tigas na tigas na iyon, parang handang-handa na... bumaba ang katawan nito. Ibinuka ang mga hita ko at sinentro ang sandata. Pumikit na lamang ako dahil sa hapdi. Nawala ang libog, pinalitan ng kaba... at pagdadalawang-isip.

Kaya ko ba?

** Trav **

Kanina ko pa tinatawagan si Catliah! Nag-aalala na ako! I tried calling her friends! But even them had no idea where she is!

Ang paalam niya sa akin kaninang umaga ay bibili lang ng mga supplies! Pero anong oras na? Kilala ko siya at hindi iyon nagtatagal sa labas maliban kung ang mga kasama ay ang mga kaibigan lang din. Kaya hindi ko maiwasang mag-alala.

Anong oras na ba? Alas otso! Ni anino nito hindi ko maaninag. Walang reply sa text at hindi sinasagot ang tawag ko.

Kumakalampag na ang puso ko sa nerbyos. Inalala ko iyong Lito, alam kong madalas silang magkita nitong huling Linggo. May tiwala ako kay Catliah, kilala ko siya ngunit pumapasok sa isipan ko ang Lito na yon!

Maaari kayang sila ang magkasama?

Sa ikalimang tawag ay doon na ako nakahinga. Sinagot na ni Catliah at halos mamutla ako nang narinig ang panghihina sa boses niya. Mabagal at mahina ang buga ng hangin mula rito. Para bang pagod na pagod siya habang tinatawag ang pangalan ko.

“Cat?! Where are you?! Susunduin kita,”

“N-no, okay lang Kuya... nagbook na po ako ng angkas.” Hinahapong sabi nito.

Hindi na ako mapakali, gusto kong sunduin siya kaagad. Kinuha ko na ang susi at nilock ang bahay. Binuksan ko ang gate at inatras ang sasakyan. Hindi ko ibinaba ang tawag dahil sa sobrang pag-aalala. Hindi ako mapakali sa kaiisip. Posibleng nasa labas lang si Catliah, posibleng kasama niya lang iyong Lito... at posibleng may nangyayari kaya ganito kahina ang boses ni Cat.

“Kuya, nasa angkas na po ako... wag na po kayong lumabas.” Garalgal na sabi nito.

Mas lalong nag-init ang batok ko at mas binilisan ang pagpapatakbo palabas sa village. Mas gusto kong ako ang kumuha sa kanya... mas gusto ko na alam ko kung nasaan siya ngayon.

“Cat, susunduin kita. Nasa’n ka na?” Balik tanong ko dito.

“M-malapit na po. Wag niyo na po akong sunduin Kuya... please!” Umiiyak na sabi nito.

Napatigil ako sa pagdadrive. Mabuti na lang malayo pa sa highway ang sasakyan kaya hindi ako nabangga o nakabangga. Sumisikip ang puso ko sa sunod-sunod na hikbi galing kay Catliah. Wala akong ideya kung anong iniiyakan niya pero parang ramdam ko ang bigat. Na pati ako ay naluluha habang nakikinig sa iyak mula dito.

“Di na ako virgin, Kuya... sorry.”