His voice when he asked me was just so familiar. Kapag kinikimkim ko ang problema ko noon at nahalata niya, he'll start asking me that then I'll break down.
-
The next day, Gio woke me up with a knock on the door. May dala siyang breakfast.
”Mr. Garcia is being punished, don’t worry. His company also lost a lot of investors and partners because of the issue.” He said.
That’s hell for a CEO like him. Losing one investor is already a big loss from the company how much more kung dalawa or mas higit pa?
Well, it was his fault. Akala niya siguro ay hindi siya mahuhuli kapag ginawa niya ‘yon dahil he’s already known and rich. This is what happens to people who abuse their power.
“I’m sorry about last night. I should’ve check the people who attended first. Edi sana hindi na siya nakalapit sayo.” Sabi ni Gio.
“It’s not your fault, Gio. Nangyari na ang nangyari. All we can do is move on and let the law punish him.” Sabi ko.
Ayaw ko na din kasi pagusapan. Talking about it makes me just remember that night. It was scary, really.
Gusto ko nalang umuwi at yakapin si Brion. Miss na miss ko na talaga siya. Lola sent me a sleeping picture of him. Sobrang komportable niya doon sa hinihigaan niya.
Sabagay, kahit saan naman siya ilagay ay mahimbing ang tulog niya at hindi siya nagrereklamo.
After eating breakfast, we decided to head back to Manila. Gusto ko rin maaga makaalis doon dahil nga maaga din dadalhin nila lola si Brion sa bahay.
Ayoko naman na pagintayin pa si Brion doon. Nag intay na nga siya ng buong araw kahapon. I slept the whole drive dahil sobrang late ko na nakatulog kagabi.
Buti nalang at umaga kila Louis kundi ang laking abala talaga noon sakanya.
“Thank you.” Sabi ko nung makarating na kami sa tapat ng gate.
“It’s nothing. Go and have a rest.” Sabi nito.
I nodded. Lumabas siya at pinagbuksana ko ng pintuan. Nagpasalamat ulit ako bago pumasok. S
obrang tamlay ng lakad ko papuntang main door, pero pag bukas ko ay bumunag sa’kin si Brion. Agad siyang gumapang papunta sa’kin.
“Mama!” Naglalaro ulit sila sa play are niya. May malambot naman na mat kaya hindi sasakit ang kamay niya.
Lumapit ako at ngumiti. Binuhat ko siya at niyakap ng mahigpit. “I miss you so much honey,”
“Sobrang excited niya umuwi kanina,” Sabi ni lola.
“Thank you for taking care of him,” Sabi ko.
“Nako, hindi mo alam kung gaano ako kasaya na makasama si Brion ng buong araw.” Sabi ni lola.
I smiled. I know.
Parang ayaw ko na bitawan si Brion. Umupo ako sa sahig at nakipaglaro sakanya. Sumama naman si lola. Tumawa kami dahil para kaming bumalik sa pagkabata.
Days has passed and the rumors about me and Mr. Garcia faded. Mabuti naman. Magisa ako ngayon sa office dahil umalis si Gio. I think I’m gonna have lunch alone today. Dapat sa office lang ako, pero nasanay kasi ako kumain sa labas kaya magisa akong kakain ng lunch sa labas ngayon.
Tomorrow, I’ll have another secretary ‘cause Gio has been busy lately and I need to have someone here with me all the time.
Naglalakad ako ngayon sa basement dahil dito ako nag park. Bubuksan ko palang sana ang pintuan kaso may tumakip ng bibig ko. Pumiglas ako at pilit na sumigaw pero sobrang hina dahil sa diin ng hawak niya sa panyo na nasa bibig ko.
Nahihilo na ako. Parang umiikot yung mundo ko. Unti unti akong pumikit at bumigay na ang buong katawan ko. - I woke up in a dark place. Sobrang dilim sa loob at maliit ang space. Tumingin ako sa paligid pero walang tao. Where am I? I remembered I was just in the basement parking--Agad akong tumingin ulit sa paligid at pilit na hinahanap ang umatake sa'kin kanina.
No one's really here. I was kidn*pped. I don't remember having enemies, who might it be?
Mr. Garcia.... he's the only one I have a problem with recently, but can he really do this? Did he really go this far just because he was disciplined on what he did to me? My heart is racing like crazy. I don't know what to do.
What if he comes here and touch me? I'm tied in this chair and I couldn't move a single part of my body other than my head.
Bumukas ang maliit na pintuan. Napaatras ako pero hindi man lang gumalaw ang upuan ko. It's fixed on the floor. My mouth isn't tied, but I doubt someone will hear me even if I scream. Panigurado nasa lugar kami kung saan walang madaming tao. They would've tied or taped my mouth if alam nilang may mga taong posibleng dumaan dito.
Nung nagkaroon ng kaunting liwanag pagbukas ng pintuan ay nakita ko ang mukha ni Mr. Garcia. Siya nga talaga. Wala din naman kasi akong nakakaaway dahil halos lahat ng nakakameet ko ay kasundo ko. Hindi din naman ako ganun kasikat para magkaroon ng mga tao na may sama ng loob sa'kin.
"Why are you doing this?"
"You could've handled things privately. Ang daming nawala sa'kin nang dahil sa'yo!" Sigaw nito.
"It wasn't my fault that you're a p*****t. People are watching, there's a lot of reporters, how is that my fault?" Sabi ko.
Kumunot ang noo niya at inangat ang kamay niya. Umiwas kaagad ako.
"This b***h. Hinawakan ko lang ang kamay mo tapos sasabihin mong hinarass kita?"
"You know what you were doing that night, Mr. Garcia. You cornered me. You know I was drunk. I pushed you away, but you insisted." Sabi ko. Kahit saang angulo tignan ay siya pa din ang may mali. He can't argue this with me if that's what he's planning to do.
"I just wanted to help--"
"Oh, God. Dalawa nalang tayo dito magsisinungaling kapa? I'm a girl. If I feel harassed, then that's it. I know it when someone's just nice enough to help and if someone wants to take advantage with me." Sabi ko sakanya.