Chapter 10
1150 Words
Matapos ang gulo at matinding tensyon sa press conference, dinala si Jea pabalik sa kanyang kwarto sa ospital upang makapagpahinga. Ang kanyang mukha ay maputla, at ang pag-aalala sa kanyang kalagayan ay bumalot sa lahat ng naroon.
"Kailangan niyang magpahinga," madiing sabi ng doktor habang inaayos ang IV drip ni Jea. "Ayokong makakita ng kahit anong stress sa kanya."
Tumango ang lahat, ngunit alam nilang hindi ganoon kadali ang sitwasyon. Nang makalabas ang doktor, nanatili si Ian sa tabi ng kama ni Jea. Tahimik niyang pinagmamasdan ang babae, ang alon ng emosyon sa kanyang dibdib ay hindi niya maipaliwanag. Alam niyang hindi ito simpleng obligasyon lang. May mas malalim na dahilan kung bakit hindi siya makaalis sa tabi nito.
Nilingon niya si Christian, na nakatayo sa tabi ng pinto, mukhang nag-aalinlangan kung aalis na ba siya o hindi. Ilang saglit pa, lumapit ang pamilya ni Jea—ang kanyang ama, ina, at kapatid. Ang kanilang mga tingin ay malamig, puno ng tanong at pag-aalinlangan kay Ian.
"Christian, umuwi ka na muna," mahigpit na sabi ng ama ni Jea. "Wala ka nang magagawa rito."
Matalim ang tingin ni Christian kay Ian bago siya sumunod sa utos. Bago siya tuluyang lumabas ng kwarto, lumingon siya kay Jea, na mahimbing pa ring natutulog. Isang buntong-hininga ang pinakawalan niya bago tuluyang umalis.
Sa pag-alis ni Christian, si Ian na lang ang natira kasama ang pamilya ni Jea. Alam niyang darating ang sandaling ito—ang oras kung kailan kakailanganin niyang harapin ang mga tanong ng mga taong may pinakamatinding proteksyon kay Jea.
"Ikaw," malamig na simula ng ama ni Jea, habang nakatitig nang diretso kay Ian. "Anong plano mo ngayon?"
Hindi siya nagdalawang-isip. "Mananatili ako sa tabi ni Jea. Kahit anong mangyari."
Muling nagpalitan ng tingin ang pamilya ni Jea. Ang kanyang ina ay mukhang hindi kumbinsido, at ang kanyang kapatid ay halatang may hinanakit.
"Kaya mo bang pakasalan ang anak ko?" ang deretsong tanong ng senador.
Tahimik si Ian saglit bago tumango. "Opo kaya ko".
"At ano ang kasiguraduhan naming hindi mo lang siya iiwan kapag sawa ka na?" singit ng ina ni Jea, ang tono nito punong-puno ng panghuhusga. "Alam namin kung sino ka, Ian. Alam namin ang reputasyon mo, Ang Dami nang umiyak dahil sayo."
Alam ni Ian na ito ang magiging hadlang. Kilala siya ng mundo bilang isang walang pakialam na playboy—isang lalaking hindi kayang magseryoso sa kahit sino. Pero hindi siya nagdalawang-isip sa sagot niya.
"Alam kong hindi ako perpekto. Alam kong may nakaraan akong hindi kaaya-aya sa paningin ninyo," nagsimula si Ian, tinitigan ang bawat isa sa kanila. "Pero ang nakaraan ko ay hindi nangangahulugan na hindi ko kayang maging mas mabuti para kay Jea. Mahal ko siya. Mula pa noong una ko siyang makita. Hindi ko man agad napagtanto, pero hindi ko hahayaang mawala siya sa akin ngayon."
Nagkaroon ng katahimikan sa loob ng kwarto. Parang gustong magsalita ng ina ni Jea ngunit pinigilan siya ng kanyang asawa. Napatingin naman ang kapatid ni Jea kay Ian, halatang sinusuri ang bawat salitang binitiwan niya.
Maya-maya, gumalaw si Jea. Napapikit siya ng mariin at dahan-dahang iminulat ang kanyang mga mata. Nang makita niya si Ian na nakatayo malapit sa kanya, isang mahina ngunit matamis na ngiti ang lumabas sa kanyang labi.
"Ian…" mahina niyang tawag.
Mabilis na lumapit si Ian, hinawakan ang kamay ni Jea. "Nandito lang ako. Huwag kang mag-alala."
Nagkatinginan ang pamilya ni Jea. Alam nilang hindi magiging madali ang lahat, pero sa sandaling iyon, nakita nila ang isang bagay na hindi nila inakalang makikita mula kay Ian—tunay na pagmamahal at dedikasyon.
----
Sa tahimik na kwarto ng ospital, tanging mahina at monotonong tunog ng heart monitor ang maririnig. Nasa higaan si Jea, nakakabit sa IV drip, ang mukha niya'y maputla, pero ang paghinga niya ay unti-unting bumabalik sa normal. Sa tabi ng kama, nakaupo si Ian, tahimik na pinagmamasdan siya, halatang hindi mapakali.
Hindi pa rin nawawala ang tensyon sa pagitan niya at ng pamilya ni Jea. Ilang minuto pa lang ang lumipas mula nang umalis si Christian, matapos siyang utusan ng mga magulang ni Jea na bumalik sa bahay at hayaan munang makapagpahinga ang dalaga. Pero si Ian, hindi umalis.
“Ano pang ginagawa mo rito?” malamig na tanong ng ama ni Jea, ang senador na kilalang matapang at hindi madaling kumbinsihin.
“Hindi ko siya iiwan,” sagot ni Ian nang walang pag-aalinlangan. “Kasama ko siya sa laban na ‘to.”
Nagpalitan ng tingin ang pamilya ni Jea. Ang kanyang ina ay halatang hindi kumbinsido, habang ang kapatid naman niya ay nagmamasid, naghihintay ng susunod na mangyayari.
“Hindi mo ba naiintindihan?” muling nagsalita ang senador. “Wala kang magandang reputasyon. Ikaw ang huling lalaking gugustuhin kong makasama ng anak ko. Playboy ka. Alam ng lahat kung paano ka maglaro sa babae.”
Napakuyom ang kamao ni Ian, pero pinigilan niya ang sarili. Hindi niya sila masisisi—totoo naman ang mga sinabi nila tungkol sa kanya. Pero hindi na siya ang dating Ian na kilala nila.
“Alam kong wala akong magandang rekord,” diretsong sagot niya. “Pero hindi ibig sabihin noon na hindi ko kayang mahalin si Jea ng totoo.”
Nagtaas ng kilay ang ina ni Jea. “Mahal? Alam mo ba kung ano ang ibig sabihin ng pagmamahal, Ian? O baka naman gusto mo lang patunayan na kaya mong panindigan ang isang pagkakamali?”
Napatingin si Ian kay Jea. Hindi niya kailangang magpaliwanag sa kahit sino—kailangan lang niyang iparamdam kay Jea na seryoso siya. Pero para sa anak nila, para sa kanilang dalawa, kailangan niyang ipaglaban ang sarili niya.
“Kaya kong pakasalan si Jea,” seryoso niyang sinabi, titig na titig sa mga magulang nito. “At hindi dahil napilitan ako—dahil mahal ko siya. Unang kita ko pa lang sa kanya, alam kong may kakaiba. At hindi ko na ‘yon itinanggi sa sarili ko.”
Nagkatinginan ang pamilya ni Jea, halatang hindi inaasahan ang mga salitang iyon mula kay Ian. Pero bago pa sila makasagot, isang mahina at pagod na boses ang nagpatigil sa kanila.
“Ian…”
Muling bumalik ang atensyon ni Ian kay Jea, na unti-unting nagmulat ng kanyang mga mata. Agad niyang hinawakan ang kamay nito, ang hawak niya ay puno ng pag-aalaga.
“Nandito lang ako,” bulong niya.
Dahan-dahang bumangon si Jea, kahit mahina pa rin, halatang naririnig niya ang pinag-uusapan nila kanina. Napatingin siya sa mga magulang niya, at sa kabila ng panghihina, matapang niyang sinabi, “Si Ian ang gusto ko. At hindi ko kailangan ng permiso niyo para mahalin siya.”
Tahimik ang buong silid, pero sapat na ang mga salitang iyon para iparamdam kay Ian na hindi siya nag-iisa sa laban na ito.
Hindi pa tapos ang laban, pero alam niyang nagsisimula na siyang manalo—hindi sa kanila, kundi sa puso ng babaeng mahal niya.
- Writer
