Frederick's POV
Pagkatapos ng mainit na gabing pinagsaluhan namin ni Azalea ay unti-unti ko nang napansin ang pagbabago sa pakikitungo niya sa akin. Wala na ang malamig na tingin, wala na ang galit sa bawat salita. Napalitan iyon ng lambing at pag-aalala.
Napangiti ako sa sarili ko.
bembang lang pala ang katapat ng galit niya sa akin.
Kung noon ko pa sana ginawa iyon kung noong unang araw pa lamang ng pagdating ko sa lugar nila ay hindi na sana ako muntik ng ma pulmonia,pero choks lang lahat yun ang mahalaga napatawad niya na ako.
Isang umaga, habang sinisikatan ng araw ang maliit na silid na tinutuluyan namin, naglakas-loob akong kausapin ang kanyang mga magulang. Nanginginig pa ang kamay ko nang humarap ako sa kanila.
“Mang Domeng,Aling Sonia” mahina kong panimula.
“Humihingi po a
