Mabilis kong kinuha ang karayom na palagi kong dala-dala. Pagkatapos ay gigil kong pinitik papunta sa mga ito. Sa hita ko sila pinatamaan. Ang karayom na pinalipad ko ay pampamanhid upang hindi sila makatakas. Hinding-hindi sila makakalakad oras na mapunta sa katawan nila. Bigla tuloy akong napangisi nang isa-isa silang bumagsak sa lupa.
Dapat lang lang sa kanila ‘yan. Kahit sabihin na utusan sila ni Madam Pinker ay sobra nilang pinahihirapan ang mga tao rito. Hindi man lang sila naawa kahit kaunti. Ang daming namatay na mga bata dahil sa kanila. Mga hayop sila. Buhay rin nila ang ipapalit.
Kitang-kita ng dalawang mga mata ko kung papaano sila saktan ng mga tao dahil sa galit sa kanila. Ang sarap tuloy manood. Naupo pa nga ako sa malaking bato habang nakatingin sa mg tao na pa patuloy ni
