Bandang hapon ay bumaba na ako ng kuwarto at umalis pa saglit si Luther. Kaagad na binati naman ako ng nakakasalubong kong mga kasambahay. Pumunta ako sa likod bahay at nakita si Don Leonardo. Nahihiya rin akong tawagin siyang daddy eh. Lumingon siya sa akin at nginitian ako. Nakaupo siya sa harap ng puno ng manga.
“Vanessa,” saad niya. Ngumiti naman ako at nilapitan siya.
“Hello po,” bati ko at umupo sa tabi niya.
“Ano po ang ginagawa niyo rito?” usisa ko sa kaniya. Nakiki-marites lang din ako dahil sobrang tahimik ng buhay ko.
“Tinitingnan ko lang ang puno ng manga ‘nak. Tuwing nag-aaway kasi kami ng asawa ko noon dito siya pumupunta,” sagot niya. Napatango naman kao.
“Gusto niyo po bang kumain ng manga?” tanong ko sa kaniya. Sarap sa tenga na tawagin akong anak. Na-miss ko tul
