C H A P T E R T W E N T Y
Buong byahe ay sobrang tahimik naming tatlo sa loob ng kotse. Lethal, ako at Alonica. Napaka tahimik!
Walang nagsasalita kaya naman hindi na rin ako umimik pa, paminsan ay sinusubukan ko pa ngang lingunin kung anong ginagawa ni Alonica sa backseat kasi sumabay siya sa ‘min ni Lethal at hindi na ginamit pa ang sariling kotse.
Wala naman siyang ibang ginagawa, nakatulala lang ito sa bintana at minsan ay nagtatama pa ang mga tingin namin pero nauuna siyang umiwas.
Madaldal si Alonica mula pa kaninang umaga. Kaya naman... nag aalala ako kung bakit sila ganito ngayon.
Seryoso lang si Lethal na nagmamaneho ng sasakyan. At nakakatakot kausapin.
Nananahimik na lang ako habang ginugulo ng tatlong abnormal na taga second floor ‘yung isip ko. Hindi ko maiwasang kabah
