C H A P T E R T W E N T Y S E V E N
BUMUKAS ang pintuan ng elevator saka bumungad sa ‘kin ang buong second floor na nagkakagulo. I mean, nagkakagulo ang mga laboratory staff na nandoon.
Nakita ko sa isang sulok sila Tita Miranda na may kausap. Nanlamig na talaga ang mga kamay ko. Pero dapat hindi ‘di ba? Kasi for sure tatanungin lang naman ako, at dahil inosente naman ako ay dapat hindi ako kabahan nang ganito ka sobra.
‘DI BA!
Nang makita ako ni Tita Miranda ay bumeso siya sa ‘kin, hinawakan niya pa ang mga kamay ko saka pina kalma ako. So gumaan nang kaunti ang nararamdaman ko dahil hindi siya galit. Nag eexpect talaga ako ng bungad na “pwede ka na lumayas, Marikit Trinidad!” mga ganoon, pero wala naman. Sila Miss Brenda at Miss Rachel ay hindi naka ngiti kagaya ng palagi nilang bun
