Tahimik ang lakad nina Mikaela at Chinky pabalik sa hotel room. Pareho silang medyo pagod—not just physically, pero emotionally rin. Pero hindi na kasing bigat ng kanina. Parang ‘yung hangin sa paligid, malamig pero hindi na naninigas ang balikat. Humupa na ang bagyo kahit may kaunting ulap pa sa dibdib.
Pagpasok nila sa shared room, sakto lang ang ilaw—dim, enough para makita ang kalat nila pero hindi harsh sa mata.
“Ayoko pang mag-empake,” reklamo ni Chinky habang hinuhubad ang sandals at inihagis ang sarili sa kama.
“Wala kang choice, girl. Check-out tayo by 11,” sagot ni Mikaela habang kinuha ang makeup pouch niya sa dresser. “Kung gusto mo iwan ka rito.”
“Pwede ba ‘yon? Baka pwede na akong mag-apply as resort staff.”
“Laundry attendant?” Mikaela smirked.
“Pwede na. Basta malayo
