JEMA:
paglabas ni deans nang kwarto napaupo nalang ako sa bed,naging selfish na naman ba ako,akala ko ako lang ang nasasaktan mali pala ako kahit pala nakikita kong mukhang ok ang mag ama ko sa loob pala nila sobra silang nasasaktan pero mas pinili nilang maging matatag,,kasalan ko bang maging mahina,kasalanan ko bang sisihin ko ang sarili ko sa pagkawala ng anak ko sobrang sama ko na pala sa pamilya ko nang hindi ko namamalayan nasasaktan sila pero hindi nila pinapakita sakin para sila ang maging lakas ko ang tanga ko lang dahil hindi ko nakita yun,ang tanga ko lang dahil hindi ko inintindi yung nararamdaman din nila..habang naliligo ako andameng pumapasok sa isip ko pano kung gawin ni deans yung pati sila mawala sakin,,pano kung iwan din nila ako..bwesit mababaliw na ako kakaisip dahil
