Kabanata 22
IT has come.
The horrifying moment I have been dreading to happen ever since Herbi and I left Ignacio.
Alam kong matutunton niya rin ako, bat I didn't expect it to happen as fast as this. Napaka ikli ng malayang dalawang taon. Napaka ikling ng dalawang taong walang Evans sa paningin ko. Napakabilis lang no'n.
I can still feel my troubled breathing noon bitbit ang isang knapsack. Tanging bitbit ko lang ay mga papeles ko sa trabaho at gatas ni Herbi. Namumugto pa ang mga mata ko no'n at may black eye pa ang kanan.
Sinubukan ko lang ang swerte ko nang araw na iyon, matapos kong gupitan ang sarili kong buhok sa length na alam kong hindi niya ako makikilala kapag nakatalikod. It was a risk I had to take in order to save both our lives.
Herbi was crying when we finally got in o
