HENNY “Mom… I’m sorry.” I lifelessly chewed on my dinner as I was sitting with Mommy, Daddy, and Manang Juana at the table. Walang kibuan at tanging ang kalansing lang ng kutsara at tinidor ang naririnig. Hindi pa rin ako iniimik ni Mommy mula nang mangyari ang usapan kanina kasama ang pamilya ni Arthur. She wouldn’t even bat me an eye and it kills me knowing I disappointed her… “Mom… I have my reasons,” nasabi ko na lang at tumitig sa plato ko. I do have my reasons. Gaya ng paulit-ulit kong sinasabi, ayaw kong lisanin ang bagay na nasimulan ko na. I can’t leave with Arthur and his three other girls unpunished. This has to be a fair system, has to be painful for all of them. “Hindi kita maintindihan, Hennessy. Hindi kita pinalaking martir,” biglang sabi ni Mommy, nagtitimpi ang bo

