**27 – Callous**
Yung pakiramdam ng mag-isa sa kwarto, pinakikinggan ang katahimikan ng gabi, binabantayan ang sarili ko sa kung anumang maaaring mangyari. Nakakabaliw. Natatakot ako sa pwedeng mangyari. Natatakot ako.
“Xanara?”
Tumingin ako sa pintuan. Pumasok si Zero. Tumayo ako mula sa kama at sinalubong siya ng yakap. “Zero…”
Hinigpitan niya ang yakap sa akin. I felt like crying. I felt bursting into tears. Natatakot ako para sa sarili ko. I cannot consume any of what I’ve witnessed and heard. I wish it was all just a plain bluff. I wish it is…
“It’s fine, it’s okay. Everything’s gonna be alright. It’s okay, Xanara. We will get by.”
I haven’t realize that I was crying not un
