Bumalik si Lloyd pagkatapos ng tatlong oras.
Tatlong oras na pakiramdam ko ay tatlong araw. Tatlong oras na paulit-ulit kong tinitingnan ang orasan sa dingding ng warehouse, habang ang bawat segundo ay parang kumakain sa loob ko.
Nang bumukas ang pinto at pumasok siya, halos hindi ako makahinga.
Pagod siya. Kita sa mga mata niya ang stress. Nakaluwag ang kurbata niya, gusot ang manggas ng polo, at mas mabigat ang tindig kaysa kanina.
Pero buhay siya.
At iyon ang mahalaga.
“What happened?” tanong ko agad. Halos hindi ko napigilan ang sarili kong lumapit at hawakan siya. Parang kailangan kong makasiguro na totoo siyang nakatayo sa harap ko.
“My father is furious,” sagot niya habang hinuhubad ang coat at ibinabagsak iyon sa mesa. “But he doesn’t blame me. Not completely.”
“Sino?” Tano
