Napadura ako ng dugo sa malamig na sahig ng library, ang malapot at mainit na likido ay humalo sa alikabok ng silid na saksi sa napakaraming krimen. Ang lasa ng metal—ang pamilyar na lasa ng kalawang at kamatayan—ay pumuno sa aking bibig, tila nalulunod ako sa sarili kong buhay. Ang sakit sa buong katawan ko ay hindi na lamang basta kirot; ito ay isang naglalagablab na apoy na nakakalat sa bawat hibla ng aking mga kalamnan, bawat ugat, at bawat buto na tila nadurog sa bawat tadyak na tinanggap ko.
Tiningnan ko si Don Rafael nang masama. Mula sa ilalim ng aking nagkakabuhol-buhol na buhok, ang galit sa loob ko ay sumisiklab pa rin, tumatagos sa aking mga mata kahit na ang aking pisikal na lakas ay tuluyan nang pumanaw. Halos hindi ko na maigalaw ang aking mga daliri, at ang bawat paghinga
