THE MAFIA'S TEMPTATION (SPG)

Chapter 1: Enemy Territory

TUMINGIN ako sa sarili ko sa salamin. Ang mga mata ko ay malamig. Walang emosyon. Walang takot.

Hindi ito ang unang pagkakataon na magsuot ako ng ibang mukha, pero ngayon iba. Hindi lang ito disguise. Hindi lang ito role-play. Ito ang araw na literal kong iiwan ang pangalan ko sa likod ng pinto.

Hinawakan ko ang gilid ng lababo, bahagyang yumuko, saka muling tumingin sa repleksyon ko.

Rosslyn Sandoval.

Agent.

Anak.

Biktima.

Unti-unti kong inayos ang buhok ko, inayos ang collar ng blouse ko. Ang suot ko ay simple pero mamahalin—tailored blazer, pencil skirt, nude heels. Walang flashy. Walang pansinin. Ang tipo ng babaeng hindi agad napapansin sa isang silid ng makapangyarihang lalaki.

Pero kapag nagsalita—mapapatingin sila.

Ito na ang araw. Ang araw na sandali akong mawawala sa normal na mundo at papasukin ang maduming daigdig ng mga mafia.

“Ready ka na ba?” tanong ng handler ko sa likod ko.

Hindi ko siya agad nilingon. Kilala ko ang tono ng boses na iyon—sanay sa field, sanay mawalan ng tao.

Naroon ako sa safehouse at naghahanda sa pag-alis. Ngayon nakatakda ang pagsisimula ko ng aking misyon. Na pagsisimula rin ng aking paghihiganti.

Tumango ako. “Ready.”

Lumapit siya at iniabot sa akin ang isang manipis na envelope.

“Final documents. Your new identification cards. Banking access. Contact protocol.”

Tinanggap ko iyon. Mabigat sa kamay kahit papel lang.

“Remember,” sabi niya. “This is just a mission. Don’t get emotionally involved. Don’t get attached. Do your job and get out.”

“I know,” sagot ko.

Pero sa loob-loob ko, alam kong mali siya.

This is not just a mission.

This is revenge.

At wala akong planong tigilan hanggang sa makita kong nakahandusay si Don Rafael sa sarili niyang dugo.

Exactly like what he did to my parents.

Sandaling bumalik sa isip ko ang imahe ng mga magulang ko.

Napakuyom ang kamao ko.

“Hey,” mahinang tawag ng handler ko. “Ground yourself.”

Huminga ako nang malalim. Isa. Dalawa. Tatlo.

“I’m fine,” sabi ko.

“Good. Because once you leave this house, Nathalia Reyes ka na. No slip-ups. No hesitation.”

Nathalia Reyes.

Inulit ko ang pangalan sa isip ko. Parang bagong balat na kailangan kong isuot nang walang lukot.

Lumabas ako ng safehouse. Sumakay sa kotse.

Ang umaga ay tahimik. Parang normal na araw lang. May mga jeep na dumadaan. May mga taong papasok sa trabaho. Walang ideya ang mundo na may isang babae ngayong araw ang maglalakad papunta sa gitna ng isang imperyong itinayo sa dugo.

Pag-start ko ng makina, isang linya lang ang umikot sa isip ko.

Once I step into their world… there’s no turning back.

Tumingin ako sa rearview mirror.

Nakita ko ang sarili ko. Ang mukha ko. Ang mga mata ko.

Wala na roon ang anak na naulila. Wala na roon ang agent na nagte-training pa lang.

Ang naroon ay isang babaeng handang magsinungaling nang walang pag-aalinlangan.

At this time, I wasn’t just an agent anymore.

I was a woman walking straight into the den of monsters.

And I planned to burn it from the inside.

Bumiyahe ako sakay ng kotse papunta sa location ng De la Cruz Holdings.

Habang papalapit ako sa business district kung saan nakatayo ang pangunahing gusali nila, mas lalong bumibigat ang hangin sa loob ng sasakyan. Hindi dahil sa traffic. Hindi dahil sa init.

Kundi dahil sa bigat ng pangalan na dala ng lugar na iyon.

TUMAYO ako sa harap ng De la Cruz Holdings building.

Forty-five floors. Glass and steel. Sumasalamin ang araw sa bawat bintana. Ang logo ng kumpanya ay naka-display sa taas. Bold. Elegant. Powerful.

Ganito pala ang mukha ng impyerno.

Huminga ako nang malalim. Inayos ang blazer ko. Ang ID badge na nakabitin sa leeg ko ay nagsasabing "Nathalia Reyes, Financial Consultant." Peke. Lahat peke. Ang pangalan, ang background, ang credentials. Ginawa ng agency para sa mission na ito.

Pero ang galit sa dibdib ko? Totoo iyon.

Pumasok ako sa lobby. Malamig ang aircon. Ang floor ay granite, kinang na kinang. Ang receptionist ay naka-corporate attire, naka-smile na parang robot.

"Good morning. How may I help you?" bati niya.

"I have an appointment with Mr. Lloyd De la Cruz," sagot ko. Professional. Walang bakas ng kaba.

Tiningnan niya ang computer. "Ms. Reyes?"

"Yes."

"Please proceed to the 40th floor. Someone will meet you there."

Tumango ako. Naglakad papunta sa elevator. Pinindot ang button. Naghintay.

Habang naghihintay, napansin kong may mga taong nakatingin sa akin. Mga empleyado. Nag-uusap ng mahina. Nagtataka siguro kung sino ako. Bakit ako pupunta sa 40th floor. Ang floor na iyon ay executive level. Hindi basta-basta pwedeng pumasok doon.

Bumukas ang elevator. Pumasok ako. Pinindot ang 40. Sumara ang pinto.

Nag-iisa ako sa loob. Tumingin ako sa reflection ko sa metal doors. Nakita ko ang sarili ko. Naka-corporate attire. Professional. Composed.

Pero sa loob? Puno ng galit. Puno ng takot. Puno ng determinasyon.

Eighteen years.

Eighteen years akong naghintay para sa sandaling ito.

At ngayon, nandito na ako.

Sa loob ng imperyong pumatay sa pamilya ko.

Bumukas ang elevator. Lumabas ako. Ang 40th floor ay mas elegant pa kaysa sa lobby. Ang carpet ay makapal. Ang walls ay may artwork. Mahal. Siguradong authentic.

May lumapit na babae. Naka-corporate attire din. Naka-smile.

"Ms. Reyes?" tanong niya.

"Yes."

"Please follow me. Mr. De la Cruz is expecting you."

Sumunod ako sa kanya. Naglakad kami sa hallway. Dumaan kami sa mga offices. Lahat ay busy. Lahat ay abala. Walang tumingin sa amin.

Huminto kami sa isang malaking double door. Kumatok ang babae.

"Come in," sabi ng boses mula sa loob. Malalim. Authoritative.

Binuksan ng babae ang pinto. "Ms. Reyes, sir."

"Thank you, Elena. You may leave."

Umalis ang babae. Naiwan akong nakatayo sa doorway.

Ang office ay malaki. Ang view ay buong Makati skyline. Ang desk ay gawa sa dark wood. Mahal. Elegant. At sa likod ng desk ay nakatayo ang lalaking hindi ko malilimutan.

Lloyd Miguel De la Cruz.

Matangkad. Siguro six feet o higit pa. Naka-three piece suit. Charcoal gray. Ang tie ay itim. Ang buhok ay naka-slick back. Ang ilong ay matangos. Ang jaw line ay defined. Ang mga mata ay... matalim. Parang nakikita lahat.

Tumingin siya sa akin. Hindi kumibo. Sinusuri lang ako mula ulo hanggang paa.

Naramdaman ko ang init sa mukha ko. Pero pinilit kong manatiling kalmado. Pumasok ako. Sumara ang pinto sa likod ko.

"Ms. Reyes," sabi niya. Hindi tanong. Statement.

"Mr. De la Cruz," sagot ko.

"Please, sit."

Umupo ako sa upuan sa harap ng desk niya. Tuwid ang likod. Professional.

Umupo rin siya. Nag-lean back sa executive chair niya. Ang mga kamay ay nakapatong sa armrest. Ang mga daliri ay mahabang mahabang. Malinis ang kuko.

"I've reviewed your credentials," sabi niya. "Impressive. CPA. Top of your class. Five years experience in forensic accounting. Multiple certifications."

"Thank you, sir."

"But I have one question."

Naghintay ako. Hindi ako nagsalita.

"Why do you want to work for us?" tanong niya. "You could work for any company in Manila. Big four accounting firms. Multinational corporations. But you chose us. Why?"

Ito na.

Ang unang test.

Tumingin ako sa kanya nang diretso. "Because I'm interested in complex financial structures. And De la Cruz Holdings has one of the most sophisticated systems I've ever seen."

Ngumiti siya. Pero hindi umabot sa mga mata. "Sophisticated. Interesting choice of word."

"Is it not accurate?"

"It is. But most people use different words. Complicated. Convoluted. Some even say opaque."

"I prefer sophisticated," sagot ko. Kalmado pa rin ang boses ko.

Tumayo siya. Lumapit sa bintana. Nakatanaw sa labas. Ang mga kamay ay nasa bulsa ng slacks niya.

"Tell me, Ms. Reyes. Are you familiar with our business operations?"

"Real estate development. Import-export. Logistics. Some ventures in hospitality and tourism."

"And?"

Nanahimik ako sandali. "And some operations that are not publicly disclosed."

Lumingon siya sa akin. Ang mukha ay walang expression. "You're aware that some of our business dealings are... confidential."

"I am."

"And you're still interested in working here?"

"I am."

Bumalik siya sa desk. Umupo. Nag-lean forward ngayon. Ang mga braso ay nakapatong sa desk. Ang mga mata ay nakatuon sa akin.

"Let me be clear, Ms. Reyes. If you work for us, you will see things. You will know things. Things that cannot leave this building. Things that, if disclosed, could have serious consequences. Do you understand?"

"I understand."

"And you're comfortable with that?"

"I am."

Tumango siya. "Good. Because we need someone we can trust. Someone who is not just competent, but also discreet."

Tumayo siya. Lumapit sa filing cabinet sa gilid. Binuksan iyon at kumuha ng folder. Ibinigay sa akin.

"This is your first assignment," sabi niya. "Review the financial statements of our logistics subsidiary. Find discrepancies. Report directly to me."

Binuksan ko ang folder. Sandamakmak na documents. Financial statements. Balance sheets. Income statements. Cash flow reports.

"When do you need this?" tanong ko.

"End of the week."

Limang araw. Para sa dami ng documents na ito? Imposible para sa normal na tao.

Pero hindi ako normal.

"I'll have it done," sagot ko.

Ngumiti siya. Pero ngayon, umabot na sa mata. "I like your confidence."

Tumayo ako. "Is there anything else, sir?"

"One more thing." Lumapit siya sa akin. Malapit. Masyadong malapit. Naamoy ko ang cologne niya. Expensive. Probably imported.

"Yes?" tanong ko. Pinilit kong hindi gumalaw at umatras.

"Welcome to De la Cruz Holdings, Ms. Reyes. I have a feeling you'll fit right in here."

Inilahad niya ang kamay.

Tiningnan ko ang kamay niya. Malinis. Mahabang daliri. Pero alam kong ang mga kamay na ito ay malamang maraming dugo nang nahawakan. Malamang maraming buhay nang kinuha.

Pero hinawakan ko pa rin.

Ang kamay niya ay mainit. Firm ang hawak. Hindi mahina. Hindi rin sobrang higpit. Just right.

"Thank you, Mr. De la Cruz," sagot ko.

Bitawan namin ang kamay ng isa't isa. Pero nanatili siyang malapit. Nakatingin pa rin sa akin.

"Call me Lloyd," sabi niya. "Mr. De la Cruz is my father."

Tumango ako. "Lloyd."

"Better." Bumalik siya sa desk niya. Umupo. "Elena will show you to your office. If you need anything, let me know."

"I will. Thank you."

Lumabas ako ng office. Ang pinto ay sumara sa likod ko. Huminga ako nang malalim. Hindi ko namalayan na pinipigilan ko pala ang hininga ko habang nasa loob.

Lumapit si Elena. "This way, Ms. Reyes."

Sumunod ako sa kanya. Dinala niya ako sa isang office sa dulo ng hallway. Mas maliit kaysa sa kay Lloyd. Pero okay na. May desk. May computer. May window.

"If you need anything, just call reception," sabi ni Elena.

"Thank you."

Umalis siya. Naiwan akong nag-iisa sa office.

Umupo ako sa swivel chair. Inilagay ang folder sa desk at tumingin sa bintana.

Ito na.

Day one.

Kinuha ko ang phone ko. Nag-text sa handler ko. Encrypted message.

"I'm in."

Ilang segundo lang, may reply.

"Good. Be careful. Remember your mission."

Nag-reply ako. "I remember."

Pero sa totoo lang? Hindi ko alam kung kaya ko pa bang manatiling focused.

Kasi habang nakatingin ako kay Lloyd kanina, habang nakikipag-kamay ako sa kanya, may naramdaman ako.

Hindi galit. Hindi takot.

Something else. Something dangerous.

Attraction.

At iyon ang pinakadelikadong bagay na pwedeng mangyari.

Kasi hindi ko pwedeng mahulog sa anak ng taong pumatay sa pamilya ko.

Hindi ko pwedeng mahalin ang kalaban.

Pero habang nag-iisip ako tungkol sa mga mata niya, sa mga kamay niya, sa boses niya...

Natatakot ako.

Na baka hindi ko kayang pigilan ang sarili ko.

Na baka sa dulo ng misyong ito, hindi lang ang buhay ko ang mawawala.

Kundi pati ang puso ko.

Umiling ako. Focus, Rosslyn. Focus.

Binuksan ko ang folder. Tiningnan ang mga documents.

Trabaho muna. Personal na bagay ay mamaya na.

Pero kahit anong pilit ko, hindi ko mawala sa isip ang mukha ni Lloyd.

Ang paraan ng pagtingin niya sa akin.

Parang nakikita niya ako. Hindi lang si Nathalia. Kundi si Rosslyn.

Ang tunay na ako.

At iyon ang mas nakakatakot pa.