Sasabog na ata ang dibdib ko sa sobrang lakas ng pagkabog nito nang bumukas ang pinto ng silid kung nasaan si Robby. As expected, ito ang pinakamaganda, pinakamaluwang at pinakamahal na hospital suite dito sa Martenei Hospital. Para na itong presidential suite ng isang hotel.
Ngunit hindi ko lubos na maappreciate ang ganda ng silid. Nakafocus ang concentration ko sa magiging pag-uusap maya-maya lamang. I tried sparing a glance towards Robby's bed ngunit agad na bumalandra sa paningin ko ang bulto ni Tito Ryan na waring ipinapaalam sa akin na ni tignan ang anak nila ay wala akong karapatan. Ibinaling ko na lang ang paningin ko sa harapan. I saw Tito Marcus and Tito Francis, whispering to each other while sitting on the sofa. Isa-isa kaming umupo. Tabi-tabi kami nina Mommy at Daddy. Nasa si
