Halos matumba ako pagkababa ko ng bus, umiikot ang paningin ko and I feel like throwing up, buti na lang ay nandyan si Kael para umalalay sa akin.
Umupo muna ako sa isang gilid para magpahinga, nahilo ako sa almost four hours ride namin sa bus.
Si dad muna uli ang naghandle ng kompanya habang nasa leave ako while Kael hindi na muna n'ya binuksan ang clinic.
Kael didn't bring his car dahil wala daw itong mapaparkingan sa probinsya kaya we take bus papunta dito. Also, maliit lang ang daan kaya baka hindi magkasya ang sasakyan niya.
"Tara na," sabi n'ya at hinawakan ang kamay ko.
We are heading sa bahay nila, kinakabahan ako dahil after four long years, I am here again, haharapin ang probinsyang kinalimutan ko na.
Pagkalipas ng ilang taon, marami na rin ang nagbago dito, medyo dumami a
