Nagising si Rita na wala na sa tabi niya si Arman, binalot niya ang kumot sa buong katawan at sinimulan na tumayo sa kama. Napangiwi siya sa pananakit ng kaselanan niya. Nanlaki ang mga mata niya sa pagkabigla, nang makita ang pulang matsa ng dugo sa kulay puti na bedsheet. Mabilis siya na nataranta sa kung ano ang dapat gawin, nang marinig niya na bumukas at sumara ang pinto. She swallowed hard as she heard his footsteps behind her back. Hindi niya alam ang dapat gawin, para maitago ang mantsa ng dugo na iyon, ayaw naman niya na makita ito ni Arman, because in some reason ay nahihiya siya rito. Makirot man sa pagitan ng mga hita niya ay dali-dali siya na umabot ng unan at ipinatong iyon sa bahagi ng may mansa ng pulang dugo.
"Morning, baby," nakangiti na si Arman sa kanya, nangunot ang
