Nathalie's POV
Nakaupo ako ngayon sa dulong bahagi ng parking lot. Puyat, pagod, at gutom na ako. Alas-12 na ng tanghali at hindi pa ako kumakain kaya lalong pumatak ang masaganang luha mula sa mga mata ko. Hindi alam ng halos mga kakilala ko na iyakin ako. Bilang lang sa aking kanang kamay ang mga may alam. Madalas kasi naibubuhos ko lang ang mga luha ko sa tuwing alam kong walang makakakita sa akin. Dahil ayokong may mag-alala pa sakin. Alam kong may mga sarili rin silang problema ayoko ng dumagdag pa sa aalalahanin nila.Hindi na noh, I always live not letting other people witness this weak side of mine, especially those I'm not close with.
Naiiyak ako ngayon kasi unang araw ko pa lang ito bilang manager tapos ganito pa ang kinalabasan. Sobrang effort ko pa namang magbasa ng mga dapat
