I thought Mar will finally leave. He is not. He's been consistent since then at hindi nagpatinag sa pagpapataboy ko.
He always buy food, talk to me, nor things na hindi na dapat pa niyang asikasuhin.
He is been patiently waiting for the right time na kausapin ko siya, magkausap kami at maging okay ang lahat.
Wala pa akong tulog, saktong kain, dahil hanggang ngayon, hindi pa nagigising si Messie. As long as hindi pa siya nagigising, unti unti na rin akong nanghihina at nawawalan ng pag asa. The urge to live because of this two was vanish, dahil sa iisang araw na nangyari sa buhay namin.
Hindi ko alam kung ano pa ang purpose ko sa buhay, kung ano pa ang pwede kong magawa kung ganito naman kalungkot ang buhay ko.
" You should eat more, Rain.", hindi napigilang kausapin ako
