Special Chapter 01
1151 Words
Special Chapter 1
Bella Aleja Cion
Flashback...
High school is one of the most special part of anyone's life, probably, that is for me.
It has been 3 months since I have a crush to my Comford. Alam ko naman na isa akong nerd, na gay, na hindi niya tatapunan ng kahit na anong tingin. Basta simple lang naman ang pangarap ko e. Just simply looking at him, although he do not know that I exist, okay na sa akin.
I am baking right now on our kitchen. I am making an effort, para kahit papaano ay masabi ko naman na satisfy ako sa mga ginagawa kong stalking.
Yes, I am admiring him from a far. Kahit na ang haba ng pila para sa lalaking bumihag sa puso ko. There are lots of girls and gays dreaming to have him, and I am one of them, kahit na alam ko na suntok naman talaga sa buwan ang mahalin siya. I am still hoping and wishing that I can.
Kahit na sabihing sobrang labo noon na mangyari. When it is so impossible, it is so good to dream about it.
'Yung kahit na hindi niya ako kilala ng personal, iniisip ko na pagtatagpuin kami ng tadhan, magkakabanggaan kamo ng balikat, mahuhulog ang mga hawak kong libro.
Tutulungan niya akong pulutin ang mga ito. He will fall in love with my smile and simplicity.
Matapos kong mag-bake ay inayos ko na lahat ng pinaggamitan ko. Pinapalamig ko muna 'yung pinaka-cake before finishing it with designs and frosting. Gusto kong mag-effort, ibinuhos ko rito 'yung emosyon na mayroon ako para kay Comford.
Maybe for other people, this is just a typical ordinary cake without anything special at all, sa akin naman ay cake ito na pinuno ko ng damdamin ko.
"You look happy," sabi ni Taymom sa akin nang pumasok siya sa kusina. He is wearing bathrobe, there is another glass of champagne on his left hand.
"You see, Taymom. Alam mo naman king gaano ka-special sa akin 'yung tao na pagbibigyan ko nito. Kaya naman ginawa ko ang lahat to put this on the most perfect way I can do," sabi ko na sobrang proud.
Although it is 0.00001 percent chance lang na tatanggapin atakukuha niya ito, I will sti hold into it. There is always a miracle that can happen in this world.
"Sira or may problema na lang sa dila ang lalaki na iyon kung hindi niya magugustuhan ang cake mo, it looks delicious! Just the bread itself looks into near on perfection." I know that Taymom is just exaggerating to boost my moral.
He knows that I never tried dating anyone. There are few that tried to vome into my life-- not because I am attractive or lovely, but because my family is powwrful as hell.
Like if they can marry me, make me beg on my knees for them, they will acquire the power and richest that we have.
"Alam ko naman po na impossible na matikman niya ito, but I will still hold on with the smaller probability that I have."
He hugged me, a motherly or fatherly type of hug that can calm me down. It is so warm that it melts my heart right away.
"I just want to say that I am proud on how you can express your feelings towards someone. I know it is not easy, you are getting hopless. If you ever need me, I can do anything just for you to have your mom."
I know that isn't joking at all. He can do whatever he wants to please me or himself. Taymom has a lot of connection that sometimes it also scares me so much.
He can spoil me so much that sometimes it makes me guilty. There are lots of unfortunate life outside this huge house of ours. Pero sabi naman kasi ni Taymom, it is not our fault that we live the way how we earned it. Life will never be equal, it will never be destined as fair.
KINABUKASAN ay excited ako na pumasok sa school. Nasa bag ko na 'yung ilalagay ko na cake sa tabi ng locker ni Cromford. It is my first time, dahil ang mga binibigay ki ng palihim sa kanya ay mga love letter.
Pero alam ko an wala siyang time basahin ang lahat ng mga iyon. Pero nakikita ko kasi na kinakain niya at ng mga kaibigan niya 'yung ibang pagkain na nasa locker niya.
Sana ay isa rin ako sa maswerte na mabigyan ng ganoon na pagkakataon.
Our family driver send me to school and I bid goodbye to manong driver.
Pagkapasok ko pa lang sa prestige school na ito ay nakita ko kaagad ang mga mata ng mga estudyante na animo ay hinuhusgahan na ako.
I was fes up with those kind of goare that it does not affect me anymore. I know what I deserve, so I am not focusing with those glares.
Isa pa ay hanggang tingin lang naman kasi sila.
Kaunti pa lang naman ang mga estudyante na nandito kaya naman naisipan ko na pumunta na sa biys licker room. I secretly put the cake beside his locker. Mabilis din naman akong umalis.
Nang pagkapasok ko naman ng classroom ay agad akong sianlubong ng best friend ko na si Mitch. Mukhang kita niya ang ngiti ko.
"What's gotten with you at mukhang masaya ka? Sino ang nagbibigay ng ngiti na iyan?" usisa naman niya.
Natawa naman ako sa sinabi nito. "Wala a!" saway ko naman sa kanya.
"Hindi ako naniniwala. I know that it is someone. So who is the lucky guy?" Napailing naman ako sa sinabi niya.
"Lucky nga na siya kung ako ang may gusto sa kanya?" Biglang bagsak na balikat ko. Kahit anong pikit ko ay hindi panrin ako magiging someone he will like.
"Ano ka ba! Siyempre naman! You are pretty, smart, kind and generous. Bulag na pang kung hindi ka niya magugustuhan."
Kung ako si Mitch, panigurado na magugustuhan ako ni Cromford. Dahil kahit anong traits pa ang mayroon ako, I am still a gay on their eyes.
"Siguro kailangan nga niya munang mabulag."
She pouted. "That is a bad joke."
PAGKATAPOS NG klase namin ay diretso ako sa canteen. Madalang lang akong mapadpad dito dahil mas sanay akong nagbabaon at kumakain sa rooftop, lalo na kung hindi available si Mitch.
I am just here to look if Cromford had received my baked cake and goods.
Nang makarating naman ako roon, at tiningnan ang usual na puwesto nilang magkakaibigan ay nakita kong hawak niya ang cake na binake ko. Pero ang nag-abot ay isang babae.
"Sana magustuhan mo ang cake na iyan, I baked that for you."
"Sure."
Para akong nanlamig na nagalit na nanghinayang sa nangyari. I do mot know if I should be thankful taht at least he will taste my cake.
Kahit na iba ang kumuha ng credits.
- Writer
