His Wild Love

Chapter Seven

Kitang-kita niya ang pagkagat ni Xianna sa pang-ibabang labi nito when his tongue went encircling her n****e and nipping it.

Ramdam niya rin ang pagsabunot nito sa kanyang buhok at pag-arko ng katawan ni Xianna.

Nadadarang na siya at sa palagay niya ay di niya na kayang tumigil pa.

"Riel..."dinig niyang paos na tawag sa kanya ng dalaga. Siguro dahil pababa na ngayon ang kanyang kamay sa shorts nitong suot kaya nagpapanic na naman ang dalaga. But hindi niya iyon pinansin at mas sinunod niya ang kagustuhang malasap ang hiyas nito.

And in an instant ay nahubad niya na ang panghuling saplot nito and threw it away on the floor.

"Riel, no...please..."daing nito sa kanya when he slowly parted her beautiful legs.

Pero parang wala siyang narinig sa pakiusap nito.

When he found her core he licked it away. Dinig niya ang pagsinghap nito at ang mahigpit na kapit sa kanya ng dalaga.

Sinabasib iyon ng kanyang dila na halos magpatuliro sa katinuan ng dalaga.

"Ah..."ungol nito when he hardened his tongue and enter her core.

Sunod-sunod na katok ang sa pintuan ang bumulabog sa kanila in their hot scene.

"Riel."pukaw ni Xianna sa kanya na pilit siyang pinapatigil sa ginagawa.

"Riel! Xianna!"dinig niyang boses iyon ng kanyang ina mula sa labas.

"Riel, please...stop it. H-hina-hanap na...nila tayo..."saway ni Xianna sa kanya na hirap na sa pagbigkas ng salita dahil sa nalalasap na kakaibang sensasyon. Alam niyang malapit na itong umabot sa kasukdulan kaya mas inigihan pa niya ang ginagawa.

"Ah!"di mapigilang bulalas ni Xianna when he rubbed her c**t using his thumb and thrusting her inside with his tongue.

"Xianna, ayos ka lang ba?"tanong ng mama niya mula sa labas.

Halos pigilin ni Xianna ang paghinga at kagat nito ang sariling kamao to suppressed her moan.

Mas idiniin niya pa kasi ang paghagod ng kanyang dila sa kaibuturan nito and double the speed in rubbing her c**t kaya hindi na mapigilan ni Xianna ang pagkawala ng sunud-sunod na mahihinang ungol sa lalamunan nito kasunod ang panginginig ng katawan.

"You come just in time, princess."he said pulling her towards him and gave her a sweet kiss on her forehead.

"Riel, hinihintay na kayo ng mga bisita sa baba. Tapos mo na bang gamutin ang sugat ni Xianna?"

"Opo, ma. Susunod na lang po kami."tugon niya sa ina na ngayon ay pilyong nakangiti sa harap ng dalaga.

"Okay, alis na ako."paalam nito sa kanila.

"Xianna-"isang matunog na sampal ang nagpatigil sa kanya at ang unti-unting pagkawala ng kanyang mga ngiti.

He just saw her eyes full of resentment. And a tears of her, woke him up from reality that what he did was really wrong.

"I..."nauutal niyang umpisa sa sasabihin na hindi alam kung ano nga ba ang dapat niyang sabihin sa dalaga.

Hahawakan niya sana ang mga kamay nito pero tinabig iyon ni Xianna at lumayo sa kanya. Kinuha nito ang kumot at ipinulupot sa hubad nitong katawan habang hindi pa rin maampat ang luha sa mga mata nito.

Pilit siyang lumapit pa rin rito.

"Please don't, Riel."

"Pero, Xianna..."

"Don't do this again, Riel."

"But, I-"

"You are still my cherished brother in front of everyone. So please stop this nonsense, Riel!"

"No! You are not!"

"I am, Riel."mahinang sabi ni Xianna sa kanya.

"That's why I hated it so much na inampon ka ni mama. S-sana hinayaan ka na lang niya doon sa ampunan."sambit niya rin sa dalaga.

"I-I'm always sorry for being a burden to you and to your family."

"Hindi ganun ang ibig kong sabihin, Xianna."

"Alam ko. And I always felt sorry. Gusto ko lang iyong sabihin sayo."

"Xianna."sambit niya na nilapitan ang dalaga. Unti-unti namang napapaatras si Xianna pero naging maagap ang kanyang mga kamay at hinapit ang beywang nito and embraced her tightly. Tears suddenly escaped from his eyes.

"I always wanted to tell you this, Xianna."umpisa niya na pilit na ikinukulong ang nagpupumiglas na dalaga sa kanyang mga bisig.

"I said stop this, Riel!"singhal nito sa kanya na pilit siyang itinutulak palayo.

"I know you're mad at me right now. Pero kapag hindi ko 'to sinabi sayo ngayon, baka ikabaliw ko na ng tuluyan! So please, listen."pakiusap niya.

"Ayoko, Riel! Tigilan mo na ako."

"I...I... have always love you, Xianna. From then and until now, I always love you."madamdamin niyang saad.

"Stop! I-it's just a brotherly affection, Riel! Sa palagay mo lang mahal mo ako kasi palagi tayong magkasama. Nasanay ka ng nandiyan ako palagi sa tabi mo."

"Yeah, it's true. Pero ang nararamdaman ko sayo-"

"It's not love, Riel! Naaawa ka lang sa akin kaya ka nagkakaganyan! Kaya ka madalas mong nagpakakamalan na love ang awa."

"No! It's not what you think, Xianna! Mahal na mahal kita, bakit ba ayaw mong maniwala!"

"Cause what you feel is completely absurd! Kaya sana tigilan mo na."

"Ayoko. Mahal na mahal kita."umiiyak niya ng sabi sa dalaga. "Mahal na mahal kita, Xianna."

"Please, don't love me, Riel. Please... please...don't..." Sa sinabi nito ay bahagya niyang nailayo ang dalaga ng konti sa kanya and looked at her face. Tears kept flowing from her eyes.

"B-but why?"nauutal niyang tanong habang nakatitig sa mukha nito. Matagal na hindi umimik si Xianna.

"Tell me why can't I love you! Bakit? Bakit hindi pwede?"paulit-ulit niyang tanong.

"I...T-there's..."

"Ano?"

"M-may...n-nagugustuhan na akong iba, Riel."nakapikit pa nitong sabi sa kanya na para bang tinatantiya na walang pagkakamali sa sasabihin nito.

"Y-you...you already love someone else, really? Should I believe it?"hindi pa rin makapaniwalang bulalas niya. His princess had already someone in her heart and it was not him kaya di pa rin matanggap ng buong sistema niya ang sinasabi nito.

Masakit.

Tila nahihirapan na naman siyang huminga.

"H-hindi totoo 'yan, Xianna! You can't love someone else. You're lying. I knew you're lying."mahigpit niyang tutol sa sinabi ng dalaga.

"But I do, Riel. S-sana matanggap mo 'yon."

"Sinabi ko na sayo, akin ka lang di ba? Bakit ba hindi mo iyon maintindihan?"

"I'm sorry...I don't want to hurt you, either. P-pero tanging kapatid lang ang turing ko sayo. H-hindi kita mahal, Riel."nakayukong sabi nito sa kanya kaya inangat niya ang mukha nito.

"Then say it to me again, Xianna. Looked at me."

"Hindi kita mahal, Riel. Kailanma'y hindi kita minahal ng higit pa sa kapatid. Sana matanggap mo 'yon."

Nakaramdam siya ng panghihina sa sinabi nito kaya unti-unti siyang napabitiw kay Xianna. Naroon na naman ang paninikip ng kanyang dibdib.

"I-I'm sorry...I'm sorry..."paulit-ulit ding hingi ng paumanhin ni Xianna sa kanya.

Tumalikod na ang dalaga sa kanya at humakbang patungo sa banyo.

"L-lumabas ka na. Hinihintay ka na ng mga bisita sa baba."dinig niyang sabi nito.

Nanatili siyang nakasunod ng tingin sa likuran nito habang humahakbang ito palayo sa kanya.

Pero bago pa man makapasok sa banyo ang dalaga ay napigilan niya na ito. Hinila niya ang kamay ni Xianna at sinalubong ng maalab na halik ang mga labi nito. Gulat at pagkalito ang rumehistro sa mukha ng dalaga, iyon ang nababasa niya. She did not even responded to his kiss sa halip ay tinutulak pa siya nito palayo. Until he ended that breathtaking kiss.

"I said get out! Tigilan mo na ang kahibangan mo!"galit na bulyaw sa kanya ng dalaga. Muli siyang tinalikuran nito subalit niyapos niya lang ang dalaga mula sa likuran. Isiniksik niya ang ulo sa pagitan ng leeg at balikat nito habang humihikbi. Umiiyak siya dahil nasasaktan siya at di pa rin niya matanggap na hindi siya mahal ni Xianna.

"Riel, please..."mahinahon na naman ngayon ang boses nito.

"Please...just give me a second to hug you Xianna."umiiyak pa rin niyang sabi sa dalaga.

"K-kahit hindi mo ako mahal. Ikaw pa rin ang mahal ko, Xianna. I will not still give my heart to someone else. Sana palagi mo iyang tandaan."saad niya bago binitiwan ang dalaga at lumabas ng silid.

Naiwan namang nanghihina at umiiyak ang dalaga.

Dalawang linggo ang lumipas at tila ba mas lalong nagpahirap sa kanya ang pag-amin sa dalaga. Sa palagay niya kasi ay iniiwasan na siya nito. Hindi na ito ngumingiti sa kanya tulad ng dati. At pansin niyang madalas nitong kasama si Riu sa kung saan-saan.

Hanggang sa malaman niya mula sa mga magulang na nililigawan na pala nito si Xianna.

Sabado nun at wala ang dalaga sinundo kasi ito ni Riu, maaga pa lang. Kumakain siya ng brunch nun at napag-usapan ng mama at papa niya habang nakikisabay ito sa kanyang pagkain.

Muntik na nga siyang masamid dahil sa narinig. Tuwang-tuwa pa ang mama niya habang nagkukwento. Halatang botong-boto kay Riu habang nagmamarkulyo naman ang kalooban niya.

Matapos niyang kumain ay naglibot-libot siya sa mall upang maibsan man lang ang pagkabad-trip. Nang mapagod ay sumalampak na lang siya sa isang bench at parang tangang pinagmasdan ang lahat ng taong dumadaan sa kanyang harapan.

Naalala niya bigla, ano kaya kung hindi siya nangahas na umamin kay Xianna, siguro kasama niya ito ngayon na namamasyal tapos kukulitin na naman siya nito sa may tabi. Gumuhit na lang ang mapait na ngiti sa kanyang mga labi at pahinamad na tumayo.

Pakiramdam niya mas lalo pang kumirot ang puso niya sa tanawing nakikita. Para siyang naestatwa sa kinatatayuan nang makita ang dalawa na masayang naghuhuntahan habang naglalakad papunta sa kanyang kinaroroonan.

Agad siyang tumalikod at lumihis ng daan bago pa siya makita ng dalawa.

Habang narito siya ngayon sa swing nakaupo marami na namang tumatakbo sa kanyang isipan. Nang umalis kasi siya sa mall kanina ay nagdesisyon na siyang umuwi pero parang hinila siya ng kanyang mga paa na magpunta sa park. Tahimik ang paligid, hapon na kasi.

At ngayon habang nag-iisa, naisip niyang hindi naman pala talaga siya okay na makitang masaya si Xianna sa piling ng iba. Nasasaktan siya na para bang unti-unti na namang nadudurog ang kanyang puso.

Mag-iisang oras na siyang naroon hanggang pumatak na lang ang ulan.

Kasama ng malakas na buhos ng ulan ay ang pag-agos ng kanyang mga luha. Umiyak siya ng umiyak. Hindi niya alam na iiyak siya ng ganito nang dahil sa iisang babae, nang dahil kay Xianna who just broke his heart. Hanggang sa magdilim ang buong paligid.

Pagmulat ng kanyang mga mata ay una niyang nakita ang nag-aalalang ina.

"Riel, thanks God at gising ka na."

"N-nasa'n ba tayo, ma."halos bulong niya ng tanong sa ina.

"Sa ospital."

"B-bakit?"

"Hindi mo alam?"umiling-iling siya bilang sagot sa tanong ng kanyang ina.

"Alam mo ba'ng alas-diyes ka na ng gabi namin natagpuan sa park ha? Nakabulagta ka dun at basang-basa pa. Sana naman sa susunod magsabi ka sa akin kung saan ka pupunta."

"Sorry po, ma kung pinag-alala kita. Hindi na po mauulit."niyakap na lang siya ulit ng ina.

"Kumusta na ang pakiramdam mo?"nag-aalala pa ring tanong ng mama niya habang hinahaplos ang kanyang likuran.

"H-hindi ko po, alam."tanging nasagot niya.

"A-ano'ng hindi mo alam, Riel? Ano ba ang masakit sa'yo. Teka, tatawagin ko ang doktor."natatarantang wika ng mama niya na tatayo na sana pero pinigilan niya at mahigpit na yumakap sa ina at humagulhol ng iyak.

"Riel, bakit ka-"

"Just let me cry, ma."

"M-may problema ka bang hindi ko alam?"umiling-iling siya sa ina.

Hapon na ng makabalik sila sa bahay. Sinundo sila ng papa niya sa ospital. Kaninang umaga pa niya nais magtanong kung nasa'n si Xianna pero nagpigil lang siya. Siguro nakokonsensya ang dalaga sa nangyari kaya hindi ito nagpakita sa kanya sa ospital.

Hinatid siya ng kanyang ina sa silid niya. Kinumutan pa siya nito bago umalis.

Hanggang hinila na siya ng antok.

Naalimpungatan na lang siya nang makaramdam ng sobrang lamig. Nalaman niya na lang na nagdedeliryo na pala siya. Madilim ang buong paligid kaya pilit siyang bumangon at kinapa ang switch ng kanyang lampshade.

Binalot niya ang sarili ng makapal na kumot saka muling humiga. Hinang-hina kasi ang tuhod niya kaya pakiramdam niya ay mabubuwal siya kapag pinilit niya pang tumayo.

"Riel, anak. Gising ka na ba?"dinig niyang pukaw sa kanya ng ina. Binuksan nito ang ilaw sa kanyang silid at pinatay ang lampshade. Naupo ang mama niya sa gilid ng kanyang kama kaya napilitan siyang bumangon at umaktong normal kahit na masama ang pakiramdam niya. Ang ayaw niya kasi sa lahat ay mag-alala ng labis ang kanyang ina sa kanya.

"Bakit po ma?"

"Si Xianna kasi, gabing-gabi na hindi pa umuuwi."

"Saan po ba siya nagpunta?"

"Ang paalam niya sa akin ay pupunta lang siya ng school, may gaganapin daw kasi silang event hanggang 7pm. Pero alas-nuwebe na wala pa siya."

"Pupuntahan ko na lang po siya sa school, ma."

"Ayos lang ba na ikaw ang magpunta?"

"Opo, ma."nakangiti niyang tugon sa ina.

"Pero ayokong magdrive ka."

"Hindi po ako magda-drive. Magta-taxi lang po ako."

"Okay. Tawagan mo ako kapag pauwi na kayo."

"Opo."nakangiti niyang tugon sa ina na pilit nang tumayo at nagbihis.

May event nga sa school na di niya alam pagkarating niya. Nang magtanong siya sa security guard ay event lang pala 'yon para sa mga education students.

Agad siyang nagtungo sa gym at naghanap kay Xianna. Madilim ang paligid, maraming mga estudyanteng nagkukumpulan at masama pa ang kanyang pakiramdam kaya nahirapan siyang hanapin ito.

Nabuhayan siya ng loob nang makita niya ang kumpulan ng mga kaklase nito.

"Excuse me. Pwede bang magtanong?" untag niya sa mga ito na ikinalingon nila.

Question mark pa siyang nilingon ng mga kaklase ni Xianna at wari sinisino siya.

Kaya naman pala hindi siya makilala ng mga ito dahil sa suot niyang makapal na jacket, suot na bonnet at mask. Sobra kasing lamig ng panahon at talagang masama lang ang pakiramdam niya.

Dahan-dahan niyang binaba ang mask upang makilala siya ng mga ito.

"Si Xianna, nakita niyo ba siya?" sa halip ay sagot ang matanggap niya ay matitinis na mga tili ang nagpabingi sa kanya mula sa mga ito.

"Oh my god! Si Riel dela Merced ng Pediatric Medicine narito siya and he's looking straight at me! Hindi ako makapaniwala, guys! Kurutin niyo nga ako."

"No! Sa akin siya nakatingin!"

"Hindi! Sa akin!"

Napahilot na lang siya sa sentido dahil sa walang kwentang pagtatalo ng mga kaharap niya.

Akmang tatalikod na siya nang may tumawag sa kanya.

"Riel!"lumingon siya at nakita niya ang pamilyar na babae sa tingin niya ito yung pumunta sa laboratory class nila noon nang masangkot sa gulo si Xianna.

"Si Xianna ba ang hinahanap mo?"

"Oo, nakita mo ba siya?" Lumapit ng konti sa kanya ang babae. Maingay kasi ang paligid at hindi sila masyadong nagkakarinigan.

"Hindi mo ba siya nasalubong? Kaaalis niya lang. May sumundo kasi sa kanya. I thought uncle niyo 'yun." Agad na pumasok sa isipan niya ang kanyang tito Gray.

"Is he in his late twenties?"curious niyang tanong.

"No. Masyado na yung matanda nasa 50's na siguro? Kaya nga baka uncle niyo 'yung sumundo sa kanya."

Sinalakay na naman siya ng matinding kaba. Wala naman kasi silang ibang kamag-anak dito sa Maynila bukod sa tito Gray niya at kanyang tita Venice.

Nasapo niya ang dibdib.

"Ayos ka lang ba?"tumango-tango siya sa babae.

"Maraming salamat nga pala."wika niya at tumalikod na. Ngumiti lang sa kanya ang babae.

Agad na siyang umalis sa lugar na iyon at tinalunton ang daan papuntang parking lot.

Nagbabasakali siyang baka naroon si Xianna.

Mula sa maliit na liwanag ng posteng nakasindi ay nabuhayan siya ng loob nang maaninag niya ang mukha ng dalaga na nakatayo sa labas ng isang sasakyan kasama ang lalaking di pamilyar sa kanya. May katandaan na ito at nakangising nakatutok sa kanya. Ang mukha ni Xianna ang inaaninag niya at nakita niya ang takot sa mga mata nito.

"Xianna!"tawag niya.

"Huwag!!!"tanging impit na sigaw ni Xianna ang narinig niya bago tuluyang magdilim ang kanyang paligid.

Impit na iyak at mga salitang di niya maintindihan ang nagpagising sa kanyang diwa. Kasalukuyan siya ngayong nakalugmok sa malamig na semento. Pansin parang narito sila ngayon sa isang abandonadong building.

"Akala ko ba, napagkasunduan na natin! Hindi mo siya idadamay dito!"

"At bakit hindi? Naroon na siya sa eksena bakit hindi na lang natin siya isali. He's perfect with this scene!"

"Walanghiya ka talaga! May sakit siya! Ako lang ang kailangan mo di ba?! Just leave him alone! Mamamatay siya dito!"dinig na dinig ni Riel ang galit at umiiyak na sigaw ni Xianna. At sa palagay niya ay siya ang pinag-uusapan ng mga ito.

"Wala na akong magagawa, dumating kasi siya sa eksena eh."

"Pakawalan niyo siya!"

"At paano kung ayaw ko?"

"Kung ganun wala kang mapapala sa amin!" wika nito at sabay na luminga-linga sa paligid. Pero agad namang sinunggaban ng dalaga ang kasamahan ng matanda.

"Woah! Ibaba mo 'yan, Xianna!"saway ng matanda. Agad siyang napabalikwas ng bangon mula sa malamig na semento nang mapagtanto ang makintab na hawak ng dalaga. Mas lalo pa iyong itinutok ni Xianna sa matandang kaharap.

"Baka, pumutok iyan at pagsisihan mo, Xianna."

"Sinabi ko na sayo, pakawalan mo siya!"umiiyak na sigaw nito habang nanginginig ang mga kamay na hawak ang baril.

"Xianna!"tawag niya sa dalaga na ikinalingon nito sa kanya.

"Riel!" Akmang lalapitan sana niya ito pero pinigil siya ng isang alalay ng matanda at tinutukan siya ng baril sa tagiliran kaya pinagpawisan siya sa takot.

At mas lalo pang dumoble ang takot niyang nararamdaman nang itutok ni Xianna sa leeg nito ang baril.

"Xianna, huwag!"sigaw niya pero di siya pinansin ng dalaga.

"Woah! Gustung-gusto ko talaga ang katapangan mo, Xianna."pinanlisikan lang ito ni Xianna ng mga mata.

"Sige na, ibaba mo na 'yan, baka makalabit mo pa."nakangisi pang asar nito sa dalaga.

"Kung hindi mo lang rin siya pakakawalan, pwes magkakamatayan muna tayo!"

"Talaga?"

"Oo! Sa palagay mo ba di ko magagawa!"

"Okay, okay. Sumusuko na ako sayo."mahinahong sagot nito na sinenyasan ang kasamahan na pakawalan siya.

Ang sumunod na nangyari ay lulan na sila ng van at nasa tabi niya na si Xianna, nanginginig ang mga kamay na inaayos ang suot niyang jacket at bonnet. Tumutulo ang mga luha nito kahit na mapait na nakangiti sa kanya.

"Please, be safe Riel. Ito na lang ang magagawa ko para sayo at sa kabaitan ng pamilya mo."

"Ano ba ang pinagsasabi mo, Xianna."

"Just please don't ask me. Gawin mo na lang ang sinasabi ko."

"No, Xianna. Ano ba ang nangyayari?"nalilito niyang tanong na ginagap ang kamay ng dalaga.

"We don't have enough time. Just be safe and live for me, Riel. Take care of mom and dad."naiiyak pa ring sambit nito na tinakpan na ng mask ang kanyang mukha bago ito mahigpit na yumakap sa kanya.

"Hindi kita, iiwan sa kanila Xianna."

"You have to! Kailangan mong mabuhay. Magdo-doktor ka pa di ba?"

"Hindi. Ayoko na kung hindi kita kasama."sambit niyang niyakap rin ng mahigpit ang dalaga.

"Sige na, Riel."maya-maya ay sambit ni Xianna at pilit na siyang tinutulak nito palayo. Pero hindi siya bumitiw. Ayaw niya itong pakawalan.

"Let go, Riel! Ano ba? Hindi mo ba ako naiintindihan?"galit ng sigaw ng dalaga sa kanya "No! Ayoko, Xianna. Hindi kita, iiwan."nagsusumamo niyang sambit sa dalaga.

"Please...umalis ka na. Iwan mo na ako."

"Hindi!"

"Ano ba?! Tama na ang drama!"biglang singit sa kanila ng matanda na kinalampag na ang nakabukas na pintuan, gamit ang baril na hawak nito. Ngayon niya lang rin napansin na nakahinto na pala ang van na sinasakyan nila sa madilim na bahagi ng kalsada kung saan masukal ang buong paligid.

"Sige na."wika ni Xianna na tinutulak na siya palayo.

"Xianna, hindi pwedeng iwan kita sa kanila. Baka kung ano ang gawin nila sa'yo."

"No, I'll be fine."pilit na ngiti ang binigay ng dalaga sa kanya.

"Dito na lang ako-"

"No, Riel! Gawin mo na. Umalis ka na hangga't nakukumbinsi ko pa sila."pabulong na lang ang huling salita ni Xianna sa kanya.

"Ayoko."

"Ano ba? Aalis ba 'yan o hindi!"gigil ng singit sa kanila ng matanda na sinenyasan ang dalawang tauhan nito. At sa isang iglap lang ay hinila na siya ng dalawa palabas ng van, palayo kay Xianna.

Para siyang lantang gulay na tinapon sa may tabi ng dalawa pero agad rin siyang bumangon at muling lumapit sa kinaroroonan ni Xianna pero nanigas siya sa kinatatayuan nang umalingawngaw ang putok ng baril na ikinatumba niya.

"Riel!"he heard her shouted his name with her face in great horror.

"Bakit mo siya binaril?!"dinig niyang sumbat ni Xianna sa matanda.

"Huwag kang mag-alala, hindi ko naman siya tinamaan."parang balewala lang na sabi sa kanya ng matanda na parang demonyong binugahan pa nito ang dulo ng baril na hawak.

"Sinabi ko na sa'yo, may sakit siya sa puso."

"Ang tigas kasi ng ulo, eh."

"Tayo na!"sigaw ni Xianna.

Muli na sanang papasok si Xianna sa van nang mabilis niyang hawakan ang kamay nito.

Napalingon ito sa kanya. Nagsusumamo naman ang kanyang mga mata sa dalaga na sana huwag nitong ituloy ang kung ano'ng binabalak nitong gawin.

"Tigilan mo na siya."mariin na wika ng matanda sa kanya.

"Hindi ko siya iiwanan sa inyo!"singhal niya rito.

"Talaga?"

"Oo."determinado niyang sagot.

"Riel..."

Ngumisi naman ang matanda sa kanya habang nilalaro sa kamay ang hawak na baril.

"Paano kung ganito na lang."wika nito na biglang itinutok ang baril sa ulo ni Xianna na ikinabigla niya.

"Paano kung siya na lang ang papatayin ko."tukoy nito sa dalaga. "Tapos ikaw na lang ang gawin kong hostage at hihingi ng malaking ransom sa mga magulang mo. Di ba, maganda pa rin naman ang plano ko."nakangisi pa rin nitong wika sa kanya. Kitang-kita niya ang pagkabigla ng dalaga at ang sobrang takot na rumehistro sa mukha nito. Naroon ang pangangatal ng mga labi nito at panginginig ng mga kamay. Ramdam niya rin ang paghigpit ng hawak ni Xianna sa kanya.

Pero maya-maya lang ay bigla na lang bumunghalit ng tawa ang matanda.

"Natakot ka ba, Xianna?"tanong nito sa dalaga na bigla na lang hinila ng mahigpit ang buhok nito. Alam niyang nasasaktan ang dalaga pero wala man lang siyang magawa upang ipagtanggol ito.

"Huwag kang mag-alala may isa naman akong salita sa kasunduan natin."sabi nitong marahas na itinulak ang ulo ng dalaga.

Unti-unti niya na lang binitiwan ang kamay ng dalaga.

"Isang hakbang pa, at hindi na talaga ako magdadalawang isip na iputok to sa ulo ni Xianna."banta sa kanya ng matanda na ikinahakbang niya paatras sa dalaga.

"Mabuti, naman at nakakaintindi ka pala."sabi nito bago tuluyang itinulak si Xianna papasok ng van at pagsarhan siya.

Hinabol niya ang papalayong van matapos itong humarurot.

Sa huling sandali hindi siya kumurap at tinitigan lang ang malungkot na mukha ni Xianna na tinatanaw siya mula sa likurang salamin ng van.

"Xianna! Xianna!"sigaw niya habang tumatakbo.

Hanggang sa nanghihinang napaupo na lang siya sa kalsada nang mawala na sa kanyang paningin ang van.

"Xianna! Xianna!'" sigaw niya.

At iyon na nga ang huling beses niyang makita si Xianna.

...

"Riel, gising." pukaw sa kanya ng ina. "Anak, binabangungot ka na naman ba?"tanong ng mama niya na inalalayan siyang maupo.

Umiiyak siyang yumakap sa ina.

"Napapanaginipan mo na naman ba siya?"

"I missed her ma. I misses her a lot."

"Yeah, ganun din ako at ng papa mo, Riel. She's like a real child to us kaya sobrang nasasaktan rin akong baka nga hindi na natin siya muling makakapiling."umiiyak na rin ang mama niya.

"No, ma. Mahahanap natin siya. Alam ko buhay pa siya."

"Oo. Ganun din ang iniisip namin ng papa mo, Riel."sambit na lang ng kanyang ina while caressing his hair.