Tulala ngayon si Callum habang pinupunasan ko siya sa mukha. Hindi ko pa rin mapigilang masaktan habang nakatingin sa kanya ngayon. Kita ko ang lungkot sa kanyang mga mata kahit hindi niya pa sabihin sa akin. Alam kong nahihirapan na siya sa kanyang sitwasyon ngayon. Gustong-gusto ko siya tulungan pero hindi ko alam kung papaano.
“Pwede ka ng bumalik sa kaharian niyo bukas.”
Napatigil ako sa pagpunas ng kanyang pisngi nang magsalita siya.
“Anong sabi mo?”
Napatingin naman siya sa akin.
“Pwede ka na bumalik sa inyo bukas. Hahayaan na kitang umalis ipagpatuloy ang pagiging reyna mo.” Nakangiti niyang sabi. Pero kahit nakangiti siya ay kitang-kita ko pa rin na nahihirapan siya.
Hindi ko mapigilang maiyak habang na
