VALERIA SERRANO: Forbidden Temptation [L.O.D.O S#2]

Chapter 15

VALERIA SERRANO'S POV

"Just the six of us? to a war?" hindi makapaniwalang bulalas ni Maximilian, isa-isa kaming tiningnan at paulit-ulit na nagbibilang.

Napailing ako at tumalikod sa kanila. Abala sa pag-aayos ng b*ril at mga gamit dahil maya-maya lang ay aalis na kami.

"You don't want to be with me, My Love?"

It was Rowan.. Riven's twin brother.

"Get your hands off me!" mabilis na asik ni Maximilian, habang ang iba naman ay natawa sa kanyang inasta.

Lahat kami ay nay iba't-ibang katangian. Kung sa ibang tao, lalong-lalo na sa mga kalaban ay kilala kami bilang mamam*tay tao, masama, walang awa at hindi nakakaramdam ng emosyon.

Yeah, some of us.. but not all of us. At isa na si Maximilian at Rowan sa mga taong iyon. They're great at k*lling people, especially those who should be d*ath. Pero kapag kami-kami lang at wala ang Sovrano, ay inilalabas nila ang mga ugali na tinatago nila.

And being playful was one of them.

"Wait a minute..." boses iyon ni Leandro, "Silverio's not coming with us?" he asked.

That question silenced us.

At kahit si Rowan na madaldal ay hindi sumagot. Hindi na din ako naghintay kung sino ang magsasalita. Huminga lamang ako nang malalim at isinukbit ang malaking bag sa balikat ko.. saka humarap sa kanila.

"Let's go," tipid at malamig ang boses kong sambit.

Isa-isa ko silang tiningnan at nang makuntento ako ay nagsimula na akong humakbang at nilampasan silang lima. Pero hindi pa ako tuloyang nakakalayo ay narinig ko ang boses ni Maximilian, kasalukuyang sumusunod sa akin. Itong lalaking 'to talaga ang hindi ko maintindihan, panay sunod ng sunod sa akin kahit na muntik ko na siyang map*tay noon.

"Bakit ba kasi ang init-init ng dugo ni Silverio sa'yo...." aniya, "Naging kayo ba at iniwan mo siya kaya gano'n na lang ang galit niya sa'y--"

"Shut the f*ck up!" pagputol ko sa kanya.

Nahagip ng aking paningin ang kanyang pagnguso, mabuti na lang at hindi na siya muling nagsalita hanggang sa nakarating na kami sa parking lot.

Apat na sasakyan ang gagamitin namin ngayong araw. Isang black, armored car ang gagamitin ni Maximilian. Sa loob niyon ay naka-set up ang mga gagamitin niyang computer. Naka-konekta iyon sa bawat gps na nakakabit sa suot making gear.

At sa pamamagitan niyon ay malalaman niya kung saan kami dapat at hindi dapat dumaan. Bale siya ang magiging mata namin sa paligid.

Habang ako naman ay gamit ang isang Sports car, at dalawa pang kotse para sa kanilang apat. At sila na ang bahala kung sino ang gusto nilang makasama sa isang kotse.

"Good luck," mahinang bigkas ko sa kawalan. Bumuntong-hininga ako bago pumasok sa loob ng kotse.

Agad kong binuhay ang makina niyon ay pinaharurut patungo sa lugar, at sa likuran ko ay nakasunod ang tatlong sasakyan.

"Let's try not to get k*lled, Valeria..."

~~~~~~~

A few hours later...

I parked the sports car behind a stack of containers, the engine dying into silence. The others followed suit, spreading out with practiced precision.

Maximilian’s voice came through the earpiece a second later.

“Signal’s clean,” he said. “Drones are up.”

Somewhere behind us, inside the black armored car, he was already locked in, screens glowing, maps layered over live footage, fingers dancing like this was a game.

“I’ve got eyes on the perimeter,” Max continued. “Two watchtowers. Light patrols. Armed. Sloppy.”

“Figures,” Rowan muttered from my left, checking his magazine. “They always get lazy when they think they’re untouchable.”

Marahang tinapik ni Riven ang balikat ng kambal para kunin ang atensyon nito. Maglalakad na sana sila, pero nang dahan-dahan kong itinaas ang kamay ko ay pareho silang huminto at humarap sa akin.

Then, I pointed... two fingers to the east for Riven and Rowan, one sweep west for Leandro and Dae-hyun. Then I tapped my own chest.

To take the center.

Pagkatapos niyon ay wala ng kahit anong tanong na lumabas sa kanilang bibig.. at nagkanya-kanya na kami, patungo sa aming mga posisyon.

My boots barely made a sound as I moved between shadows, keeping low, counting steps, and memorizing every angles. The earpiece hummed softly because of Max’s breathing, faint keyboard taps, the occasional drone buzz filtered through tech.

“Valeria,” mahinang usal nito. “Two men ahead. Twenty meters. One cigarette and one rifle on the sling.”

Ilang sandali nga lang ay natanaw ko na ang dalawang lalaki na tinutukoy nito. Bahagya akong nagtago malaking padee at ipinosisyon ang hawak kong b*ril.

Nagbilang ako hanggang limang segundo, at eksaktong pagsindi nitong sig*rilyo ay kinalabit ko ang gatilyo ng b*ril at sunod-sunod silang bumagsak.

“Clear,” I whispered.

“Copy,” Max said. “Good kill.”

I didn’t respond. I just kept moving.

The structure at the center of the shipyard came into view, low, reinforced, floodlights dimmed but active. Too many cameras for something legal.

“Leandro,” Max’s voice cut in. “You’ve got movement on your left. Three hostiles converge.”

“On it,” kalmadong sagot ni Leandrom

At sumunod doon ang tunog ng pumutok na b*ril.

“Handled,” he added.

Dae-hyun’s voice followed, clipped and steady. “South entrance secured.”

Riven came next. “Tower one down.”

Rowan laughed softly. “Tower two’s having a bad day.”

I reached the main door.

“Max," pagtawag ko sa kanya.

“Already inside it,” he said. “Give me five.”

I pressed my back to the wall, g*n raised, senses stretched thin. This was the part I hated... not the waiting, but the knowing.

That something was waiting back.

“Val,” Max said suddenly, sharper now.

"Heat spike. Multiple signatures below ground. This isn’t just a depot.”

Of course it wasn’t.

Lumapit ako sa pintuan at marahan iyong binuksan, at bahagyang kumunot ang aking noo nang mapagtanto kong nakabukas iyon.

I pushed it open and descended the stairs, darkness swallowing me whole.

I clenched my jaw.

“Change of plan,” I said quietly. “This just turned personal.”

Hahakbang na sana ako papasok sa loob, nang biglang umalingawngaw ang sunod-sunod na putok ng b*ril sa hindi kalayuan kung sana ako nakapwesto.

"IT'S A F*CKING AMBUSH!!!" malakas na sigaw ni Maximilian, at agad kong naramdaman ang takot... hindi para sa sarili ko, kundi para sa mga kasamahan ko.

TO BE CONTINUED....