BETTINA'S POV
Wala kaming imikan ni thunder sa loob ng sasakyan niya, kita ko naman ang pagkainis sa mukha niya, dahil kitang kita sa mukha nito. Pero wala akong pakealam, tignan natin hanggang saan ang sinasabi niyang gagawin niya ang lahat.
Nag park kami sa labas ng building niya, kaya nagtaka ako, akala ko ba sasamahan ko siya? Dito ko siya sasamahan? Sasamahan ko siyang magtrabaho? Nang makababa kami, kahit kita ko ang pagkainis parin niya, hinawakan niya parin ang kamay ko hanggang sa makarating kami sa opisina niya.
Napangiti naman ako nang makita ko parin ang table ko sa loob ng opisina niya andoon parin, hindi niya inalis, lahat nang gamit ko walang nabawas. Kaya umopo ako sa swivel ko at humarap ako sa kung saan siya umopo.
"Dito kita sasamahan?" Tanong ko na ikinalingon ni
