Kabanata 5
1616 Words
5. Awkward
Elara Pov
Nagpahinga lang ako saglit bago bumangon nang maramdaman kong malalim ng nakatulog si Lucien.
Napamulagat pa ako nang mapadako ang paningin ko sa ibaba ng puson nito. Tayong-tayo pa rin ang pagkalalakï nito. Gayong tapos na ang sëx naming dalawa.
Gano'n ba talaga iyon tatayo pa rin kahit pagod na?
Pinakatitigan ko ito, menimorize ng maigi ang hubog ng maganda nitong pagkalalakï. Malaya kong pinagmamasdan ang nakatayo nitong pagkalalakï nang hindi naiilang at hindi nakikita ni Lucien.
Pero nang maisip ko ang aking ama, dali-dali akong bumaba sa kama. Pero napaigik ako dahil sa sakit ng aking pagkababaë.
"Kawawa ka naman Perlas ko, nilapa ka na nga ng walang kasawaan. Para ka na ring plywood na ginamitan ng lansa at binayo gamit ng martilyo ng paulit-ulit. Nalamog ka na yata," mahina kong sabi.
Hinaplos ko ng bahagya ang pagkababaë ko. Napadaing ako sa sakit.
Pinulot ko lahat ng saplot ko at mabilis na isinuot. Kahit hirap ako sa paglalakad, pinilit ko pa ring maglakad. Lalabas na sana ako nang mapatingin ako sa nakatihayang si Lucien na mahimbing na natutulog.
"Ang gwapo mo talaga Lucien, ang sarap mo pa at ang galing mo sa kama. Salamat sa masarap na karanasang ito, pero sad at the same time dahil nawala na ang pinakaiingatan kong dangal," nalungkot ako bigla.
Lumapit ako sa kama at hinanap ang boxer nito. Nang makita ko na, dahan-dahan kong isinuot sa kanya. Para kahit papaano, hindi lamigin si junior at baka magkasipon.
"Huh? Sisipunin din ba ang otën?" tanong ko pa sa sarili.
Nailing ako at marahan na isinuot ang boxer brief nito. Napasinghap pa ako nang masagi ko ang pagkalalakï nito. Natamaan ang mukha ko, kaya namula bigla ang pisngi ko sa pagkapahiya.
"Bwenas kang otën ka! Papansin!" inis na sambit ko.
"Pinahirapan mo na nga pagkababaë ko, may gana ka pang magpapansin!" akmang hahawakan ko ang otën nito at sasakalin nang ma-realize kong baka magising si Lucien.
Mabilis na lang akong umalis nang maisuot ko na ang boxer brief at nalagyan ko na rin siya ng kumot sa katawan.
Sa hospital ako nagpalipas ng gabi dahil nasa ICU pa ang aking ama. Thank you, God, dahil successful ang operasyon ng aking ama.
"Thank you rin kay sir Lucien dahil sa kanya nailigtas pa ang ama ko sa kamatayan," bulong ko.
Kahit masakit ang katawan ko, mas pinili ko pa rin pumasok sa trabaho. Sana lang hindi na mag-cross ang landas naming dalawa ni Lucien.
Ngayon pa lang ay awkward na at nakakahiya. Pero dahil nasa iisang kompanya kami, siguradong magtatagpo pa rin ang landas namin.
Patakbo akong lumapit sa elevator nang makitang papasara na. Napasimangot na lang ako ng tuluyan ng nagsara. Pero nagulat ako nang bumukas ulit iyon at halos mapaatras ako nang makita kung sino ang nasa loob ng elevator.
Si Lucien ang boss niya. Matiim at malamig ang tingin sa akin.
"What are you waiting for?" walang tiyaga nitong tanong.
Masama yata ang gising nito.
"Sa susunod na lang po ako, sir. Magandang umaga po," bahagya pa akong yumukod.
"Get in! Faster!" mariin at may kalakasang sambit nito.
Sa pagkataranta ko, mabilis pa sa alas kwatrong pumasok ako sa loob ng elevator.
Sumiksik ako sa gilid at iniwasang huwag makagawa ng ingay na kahit ang pahinga ko, hindi ko na magawa pa.
Literal na na-statwa ako.
Ang awkward ng feeling. Nakatatakot, nakakakaba, at nakahihiya. Panalangin ko lang kanina na sana hindi kami magkita, pero heto at magkasabay pa kami sa elevator.
"Pinagluluko mo ba ako ha, tadhana?" inis na bulong ko.
Napaatras ako nang lumapit ito sa gawi ko. Sumiksik ako sa gilid kaya na-corner niya ako. Napayuko ako sa anumang gawin niya sa akin.
Dios ko, wag naman dito sa elevator. Baka kung ano ang sabihin ng makakakita sa amin.
"Bakit iniwan mo ako agad kagabi?" iritang bulong nito.
"E-Eh, t-tapos naman na. H-Hindi ko kailangan na manatili pa sa hotel mo po, sir," nauutal kong sagot.
"I pay you for it. And you left without a word, Elara!" napasiksik ako sa gilid nang ilapit nito ang mukha na halos maramdaman ko na ang init ng hininga nito.
Mahina lang ang boses nito pero nakakakilabot at very controlling na may halong galit.
Hindi ako umimik.
"Do you always disappear after the night like that?"
Napaso ako sa kinatatayuan ko nang maramdaman ang init ng hininga nito sa pisngi ko. Ang bango ng hininga niya.
"S-Sorry po, sir. Sana... sana 'wag natin pag-usapan 'yan dito sa trabaho," takot kong sabi.
"Tsk! Naalala mo na iyan ngayon?"
Ding!
Medyo nakahinga ako ng maayos nang tumunog ang elevator at tumigil sa floor ng encoding department. Agad akong lumabas ng elevator pero bago pa ako makalabas at tuluyang magsara ang pinto, nagsalita si Lucien sa loob, mahina lang pero malinaw kong naintindihan.
"You can come in my office later at lunch! Don't say no. I wait for you there!" seryosong sabi ni Lucien na may halong pagbabanta.
Nang magsara ang pinto, naiwan akong kinakabahan, namutla ang mukha ko. Naiiyak na rin ako at halos gusto kong bumalik at magpaliwanag.
Hindi ba alam ng lalaking iyon na kagabi rin inoperahan si Papa? Hiniling ko pa iyon sa kanya na sana magbigay siya agad para maoperahan ang Papa ko.
Hindi na ako mapakali sa trabaho ko. Ilang beses na akong nagkamali sa ni-report, at ilang beses rin akong pinagalitan ng team leader namin.
Idagdag pa na parang lalagnatin ako at masakit pa ang buo kong katawan. Na-stress ako lalo nang maalala na pupunta pala ako sa opisina ng boss namin.
Napasapo ako sa ulo dahil sa frustration, inis, at pangamba.
"Elara, nakita mo na si Sir Lucien?" tanong ng ka officemate ko na katabi ko sa cubicle.
Tumango naman ako. "Oo, di ba nga pinatawag niya ako sa opisina niya noong nakaraang araw dahil sa mali-mali ang trabaho ko?"
"Gosh, ang gwapo niya di ba? Kaya ako ginaganahan na pumasok sa trabaho dahil sa kanya. My inspiration, kahit nakakatakot ang aura at malamig kung tumingin. Mukhang laging galit, pero sobrang gwapo," kinilig pa ito.
"Trot sis, crush na crush ko ang boss natin. Makalaglagpanty na kahit snobero, lakas pa rin ang dating. Ang sarap niyang pagmasdan," umirit pa sila sa kilig.
'Oo, masarap siya sa kama,' sigaw ng utak ko. Bahagya akong pinamulahan ng mukha.
"Alam mo bang umuwi lang si Boss galing ibang bansa dahil sa hiling ng kanyang Lolo na i-manage ang kompanyang ito? Hindi na kasi kaya ng kanyang ama ang lahat," daldal ng isa kong ka-officemate.
"At alam mo ba ang chismis?" umiling ako.
Bago pa lang naman ako dito, anong alam ko sa buhay ng boss namin? At isa pa, anong pakialam ko sa kanya?
"Kaya siya ganyan, kawalang pakialam sa mga tao, cold, laging galit at nakasigaw, idagdag pa ang dominadong awra, at perfectionist. Ayon pala, brokenhearted. Balita ko hindi raw tinanggap ang proposal niyang kasal sa kasintahan niya."
Napasinghap kaming dalawa ng kasama kong nakikinig sa chismis ng katabi ko.
Matagal na ang mga ito dito nagtatrabaho. Ang kasamahan kong bago ay pinaghiwalay kami ng cubicle.
Kaya pala ang sabi ni Lucien sa akin, "tulungan mo lang akong makalimot."
"Totoo ba 'yang chismis mo?" mapanuring tingin ko sa katabi kong ka-officemate.
"Oo, ano ka ba! Kahit ang manager natin, iyon ang chismis niya. Narinig ko lang iyon sa kanya," sagot nito agad.
"Kaya pala nakakatakot ang awra niya ng kausap niya ako. Akala ko nga ay tatanggalin na niya ako sa trabaho," sabi ko naman.
Nag-chikahan pa kami dahil wala naman ang manager namin.
Sa tanghali na iyon ay pinatawag nga ako ng secretary ng boss namin. Ayoko sana dahil natatakot ako sa anumang mangyari, pero kailangan ko siyang harapin once and for all.
Pagkatok ko pa lang sa pinto ay agad nang bumukas. Nagulat pa ako at bahagyang kinabahan sa gulat.
Magsasalita na sana ako nang hilain niya ako papasok sa loob ng opisina nito. Napatili ako sa ginawa nito.
Napamulagat ang mga mata ko sa gulat nang basta na lang niya ako siilin ng mapusok na halik sa labi.
Na-statwa ako at hindi ko alam ang dapat kong gawin. Tutugon ba ako sa halik nito o pipigilan ito? Pero tapos na ang obligasyon ko sa kanya. Nakuha na niya ang pagkababaë ko. Nilamog at pinagsawaan na niya kagabi.
Kulang pa rin ba?
"Who told you that just left me right away like that yesterday?"
"S-Sir, gusto ko lang po makasama ang Papa ko habang ino-operahan po siya. Pasensya na po," kinakabahan ako sa anumang gawin nito.
Masakit pa ang pèkpek ko, huwag niya sanang pasukin. Huwag naman sana, baka di na ako tuluyang makalakad.
"You should wake me up!"
"N-Nahiya po akong gisingin..."
"Did you molest my buddy?"
"Buddy?" mahina kong tanong.
"You put my boxer on me?" anas nito sa punong tainga ko.
"O-Opo. P-Para... Para po hindi sipunin!"
"What?" malakas nitong tanong sabay halakhak ng malakas.
Marunong rin pala itong tumawa.
"P-Pwede mo na po ba akong pakawalan, sir?" tanong ko.
Dapat makaisip ako ng paraan para makaalis dito sa opisina nito.
Napasinghap ako nang titigan niya ako sa mukha. Ang lapit niya kasi sa mukha ko, bahagya akong nahiya.
"Silly!" sambit nito.
Sinakop na naman niya ang labi ko. Mas malalim, at mas mapagparusang halik.
Nangangapal pa nga lang ang labi ko dahil sa panggigigil nito kagabi. Heto na naman ito sa paghalik sa akin.
Hingal na hingal ako nang bitawan niya ang labi ko.
"S-Sir, masarap po ang halik niyo pero mabaho po ang hininga niyo. Mahihimatay na po ako dito," sambit ko.
Bigla naman niya akong binitawan at mabilis na inamoy-amoy ang hininga niya. Iyon na ang ginawa kong pagkakataon para makalabas ako sa opisina nito.
- Writer
