Redeeming Elora

Chapter 19

Tila ako namamalikmata habang nakatitig kay Marcus. Nakatayo siya ilang dipa mula sa akin habang may kausap sa cellphone. Plain black shirt, grey fitting denim pants and black suede ankle boots and a gold wristwatch for accessory is what his wearing. Simple at kaswal na kasuotan. Nanibago ako sa porma niya. Nanumbalik sa akin ang alaala nang una ko siyang makilala.

Bilang kargador ay kupas na pantalon maong at gusgusing baro ang suot niya. Pero hindi iyon hadlang upang hindi ko mapansin ang taglay niyan kagwapuhan. He works in a textile store and looks so out of place because of his boy next door aura. Ewan ko ba pero ang damdamin ko ay agad niyang napukaw. Nakipagkilala siya sa akin at kalaunan ay nanligaw. Nang araw na sinagot ko siya, ibayong kilig at saya ang naramdaman ko. At nang ako’y kanyang mahalikan ay halos magwala ang puso ko. My relationship with Marcus back then help me cope up with my dilemmas in life. Kay mama, problema sa mansiyon, ang pag-aalala kay Agatha. Sa tuwing napupuno na ako ay siya ang aking nagiging sumpungan ng kapayapaan. Ang pagmamahal ko noon para sa kanya ay pinangarap kong mapanghawakan habangbuhay. His love for me is my happiness. He was my refuge and my blanket of comfort back then. Hanggang sa nangyari ang lahat ng trahedya sa buhay ko.

Malungkot akong napangiti. Looking at him while remembering our past made me realized one thing. Mahal ko pa rin talaga siya. I was compromised to gave him up. I was forced, no…I chose to sacrificed him. Kaya nawala siya sa buhay ko. But his here with me now. Pero napakalayo na ng pagtrato niya sa akin ngayon kumpara noon. I missed the old us. I miss the old him. Pwede pa kaya kaming bumalik sa dati gayong napakarami nang nagbago? Paano kung ako mismo ang gumawa ng paraan para bumalik kami sa dati? Tutal sa akin rin naman nagmula ang dahilan kung bakit kami naghiwalay noon. Susuyuin at ipaparamdam ko ang pagmamahal ko sa kanya. Pero…mahal pa rin kaya niya ako? Kung di laging galit at napakasuplado ay laging nauuwi sa away ang pagsasama namin. Kanina nga lang sa almusal ay nagkasagutan na naman kami. Mahirap arukin kung may pagmamahal pa nga ba siya para sa akin. Wala akong makitang bakas. At ang paulit-ulit niyang pag-angkin sa akin ay hindi pwedeng ipagkamali sa pag-ibig. Init ng katawan iyon. Malayong-malayo sa init ng pagmamahal. Kung magtapat kaya ako at sabihin ko sa kanyang mahal ko pa rin siya? Paano kung tanggihan niya ako? Paano kung gaya ng sinabi niya noon ay nakamove-on na at galit na lang ang meron siya para sa akin? Dapat bang tanggapin ko na lang o itutuloy ang pagsuyo sa kanya? At paano kung pang-iinsulto lang din ang makuha kong reaksyon mula sa kanya? Ang hirap manghula ng sagot.

I heaved out a heavy sighed and continue to walk towards him.

“Alright. I’ll tell her,” tapos nito sa tawag ng makitang papalapit ako.

Napakaseryoso ng mukha niya na nag-aalangan akong tignan siya ng diretso.

“Tumawag ang doktor ng kapatid mo.”

My attention was immediately diverted upon hearing his words.

“Ano’ng sabi?” nag-aalalang tanong ko.

“Her operation was successful. Nagrerecover pa pero stable na ang lagay ni-“

Hindi ko na siya pinatapos pang magsalita. Napayakap ako sa kanya ng mahigpit dahil sa sobrang tuwa.

“Thank you!” sinserong bigkas ko habang nakasandal ang kalahati ng mukha ko sa kanyang malapad na dibdib. Ramdam ko ang paninigas ng katawan niya dahil sa pagkabigla. Maybe because he didn’t expect me to hugged him tight. Teka! Bakit ako nakayakap sa kanya? I quickly pulled out myself from him.

“Pasensya ka na…” naudlot ang aking sasabihin ng magawi ang aking paningin sa kanyang mukha. Bakit? Dahil namumula ang kanyang dalawang pisngi na umabot sa kanyang magkabilang tenga. Nakatulala pa nga. Ganito ang naging reaksyon niya noon ng sagutin ko siya ng oo.

Lihim akong natawa. May ganito pa rin akong epekto kanya? Pero mukhang nahalata niya dahil nangunot ang noo niya at nagsalubong ang kilay. Malakas siyang tumikhim.

“Huwag mo akong pasalamatan. Your sister’s operation comes with a price. Baka nakakalimutan mo,” pasuplado niyang sagot sabay talikod.

Napasimangot ako. Ipaalala daw ba ang kasunduan naming dalawa? Panira naman ng moment!

“Halika na, Elora!” napaigtad ako sa gulat ng bigla niya akong lingunin at malakas ang boses na tinawag ako. Halatang iritado. Sungit mode on!

Bubulong-bulong na sumunod na lamang ako rito.

“Pagod na ako, Marcus. Pang-sampung gown na ‘to na pinasusukat mo sa akin. Ano ba kasi talagang gusto mo?”

Napatingin sa akin ang ibang staff ng nameywang ako habang pinagsasalitaan si Marcus.

Sa isang luxurious boutique shop kami naroon. Dito niya ako dinala. Mukhang kilala siya dito dahil agad kaming dinaluhan ng ilang staff bitbit ang mga gown na may iba’t ibang disenyo. We were led into a more private room for me to try it all on. Hindi ko alam kung para saan ba ang pagpili at pagsusukat ng gown na ginagawa ko. Naiinis na ako dahil kanina pa ako palit ng palit pero wala pa rin siyang natitipuhan. Ilang oras na akong nagsusukat samantalang siya ay prenteng nakaupo habang nakadekwatro at nagkakape.

“It’s too liberating. I don’t like the design. Go ahead and change into another one,” he commanded coldly.

Inis na naipadyak ko ang paa. “Ito na ang pinakamaganda sa nasukat ko, hindi mo pa rin gusto? ‘Tsaka hindi naman ‘to liberating.”

The gown is in black satin fiber with a long slit that ends in the middle of my right thigh, plunging neckline and has a deep hollow back. It compliments every curve of my body. Expose ang ilang parte ng balat ko pero in a more regal way. It actually look classy and elegant.

“Labas ang cleavage mo, litaw ang hita mo at kitang-kita ang likod mo, hindi liberating? Magpalit ka.”

“Ayoko,” pakikipagmatigasan ko.

Sinulyapan niya ang mga staff na naroon sa silid at tila nakakaintinding nagsipaglabasan ang mga ito.

“Sinusuway mo ako?” nagbabantang bigkas niya. Tumayo siya at lumapit sa akin. “Alam mo ba kung bakit ayoko nitong suot mo?” ani niya habang pinaglalandas ang daliri niya sa aking balikat pababa sa aking braso. Napadiretso ako ng tayo. Yumukod siya at tinapat ang labi sa tenga ko. “It’s so slutty.”

I gasped as I felt a needle pinched my heart because of the term he used.

“Isasama kita sa isang disenteng party. I don’t want people around to know that you worked in a club before. So, I want you to dress properly. Isa pa, your not the boss of me. Your my slave and a good slave follows his master…obediently. Ngayon, magpalit ka na bago pa kita parusahan sa pagsuway mo. Hurry up! I’m waiting.”

Kanina lang ay nabuhayan ako ng lakas ng loob matapos ko siyang aksidenteng mayakap. I thought I have a chance. Akala ko ay may napukaw ako sa damdamin niya. Pero mukhang mali ako. Dahil heto na naman ang malamig na pagtrato niya sa akin. His so complicated. I refuse to follow him. Imbes na gawin ang inutos niya ay sinimulan kong maghubad sa harap niya.

“What are you doing?” takang tanong niya. Siya na ngayon ang nakapameywang sa harap ko.

“Naghuhubad. Slutty ang sabi mo ‘di ba? Oh! ‘Ayan! Papakita ko sa’yo kung ano ba talaga ang slutty na sinasabi mo,” hindi ko na mapigilan ang inis ko.

“Stop it,” awat niya. Pero nagbingi-bingihan ako at nagpatuloy sa ginagawa.

“I said stop it, Elora!” malakas niyang sigaw na halos magpayanig sa akin. Nabitawan ko ang suot at tuluyang nahubaran. Bare naked and only a black thong covering my most intimate part is what’s left on my body. Pero imbes na masindak ay nakipagtagisan ako ng titig sa kanya.

“You said it yourself, Marcus! I am a slut! A w***e! Kaya nga ako nasa poder mo di ba? Dahil isa akong bayarang babae!”

Mas malakas ang boses na ganting sigaw ko.

“Hindi mo ba nakikita? Binibihisan kita para magmukha kang disente.”

Naitikom ko ang bibig. Disente? So, napakarumi na talaga ng tingin niya sa akin ngayon at napakababa. Gusto ko ng maiyak pero hindi dapat. Masyadong mapanakit ang mga salita niya. Habang tumatagal ay palala ng palala ang mga insultong ibinabato niya sa akin. If he intend to keep me for long, him throwing shitty words at me should stop. Yes, we had a deal. And him insulting me is not a part of it.

“Gusto mo akong magdamit? Damitan mo ako,” utos ko. Mas lalong nagsalubong ang kilay niya.

“Hell, no! Damitan mo sarili. I told you, your not the boss of me. I am,” mariin niyang sagot.

Tumaas ang isang kong kilay.

“Fine. Okay lang kung ayaw mo,” ani ko at nagmartsa na patungo sa pinto. Pilyang sinadya ko pang kumembot habang mabagal na humahakbang.

“What are you trying to do?”

Nilingon ko siya at ubod tamis na ngumiti.

“Lalabas at uuwi na,” sagot ko na nagpagulantang sa kanya.

“What? Pero nakahubad ka!”

I smirked. “Pagod na akong magsuot at magsukat ng damit. Kaya hindi na lang ako magdadamit. Ayaw mo naman akong damitan kaya huwag na lang magdamit,” namimilosopong sagot ko.

Mukhang napipikon na siya sa akin. He lift up his one hand. His thumb and index finger pressed the bridge of

His nose while his eyes is shut. He looks like his letting of some steam to make his patience go longer.

“Huwag kang mamilosopo. Hindi ako nakikipagbiruan sa’yo,” pigil ang sariling magtaas ng boses na bigkas niya.

“Sinong nagsabing nagbibiro ako?”

Hinawakan ko ang seradura ng pinto at mabagal na pinihit.

“Okay, fine! Damn it!”

“Okay, fine what?”

“I’ll help you dressed yourself.”

“Susunod naman pala pinatagal pa,” komento ko at agad kinuha ang aking damit. I hand him my brassiere and dress.

Natatawang pinanood ko siya sa salamin ng silid habang busangot ang mukha na isinusuot sa akin ang aking bra mula sa likuran. He looks so puzzled while he figure out how to hook my bra.

“Ang tagal,” komento ko.

I heard him hissed. Until, finally, after so many minutes past, he was able to put it on me properly.

“Marunong magtanggal, di marunong magkabit.” Bubulong-bulong na wika ko.

He looks so pissed while dressing me up. I stood there, trying my best to hide my laugh. Pagkatapos ay itinaas ko ang dalawang braso upang hintayin na maisuot niya sa akin ang bestida ko.

Ngiting-ngiting inayos ko ang saya ng aking suot. I felt satisfied that I was able to make him follow me. Pero nagulat ako ng bigla niya akong hapitin sa beywang at isinandal sa kanyang katawan.

“Humanda ka pag-uwi. Pupunitin ko ‘tong damit mo at hindi kita titigilan hanggang sa pagsisihan mo ginawa mo sa akin ngayon. Your stubbornness and naughtiness deserve a punishment. Don’t worry. It will be very sweet that it will make you not walk tomorrow morning.”

Napalunok ako. s**t! Lagot ako.