Ang Palabas Para sa isang Manonood
1027 Words
UMALIS na si Maria kaninang umaga. Bumalik na sa Maynila dahil may emergency sa trabaho. Naiwan si Blake malungkot, tahimik, pero "duty first" pa rin sa farm.
Ito ang pagkakataon ko.
Tanghaling tapat. Nasa sala kami. Nakaupo si Blake sa single sofa, nagbabasa ng dyaryo habang umiinom ng kape. Nakasando lang siya, kitang-kita ang biceps niya tuwing iniaangat niya ang tasa.
"Julian," malambing kong tawag habang nakaupo kami sa mahabang sofa.
Sinadya kong dumikit nang husto kay Julian. Ipinatong ko ang hita ko sa hita niya. Hinawakan ko ang braso niya at hinimas-himas ito.
"Bakit, babe?" sagot ni Julian, nakangiti. Halatang kinikilig sa extra sweetness ko ngayon. Hindi niya alam, palabas lang ang lahat.
Sumulyap ako kay Blake.
Hindi siya nakatingin. Busy sa pagbabasa.
Kailangan ko ng mas matinding eksena.
"Ang init 'no?" sabi ko, sabay hawi ng buhok ko sa leeg. Inilapit ko ang mukha ko kay Julian. "Pawis na pawis ka na."
Kumuha ako ng panyo at dahan-dahang pinunasan ang leeg ni Julian. Pagkatapos, hinalikan ko siya sa pisngi. Malutong.
Napatingin si Blake.
Bingo.
"Sweet naman," komento ni Blake, ibinaba ang dyaryo at ngumiti. Yung ngiting nang-aasar pero supportive. "Inggitin niyo pa akong dalawa, eh kakaalis lang ng girlfriend ko."
"Sorry, Kuya," sagot ko, pero hindi ako humiwalay kay Julian. Bagkus, niyakap ko pa siya nang mahigpit. "Na-miss ko lang kasi ang boyfriend ko."
Tinitigan ko si Blake sa mata habang yakap ko si Julian. Hinahamon ko siya. Magalit ka. Magselos ka. Sabihin mong bawal maglandian sa harap mo.
Pero tumayo lang siya at tumawa. "Sige lang. Enjoy kayo diyan. Kukuha lang ako ng tubig sa kusina. 'Wag niyo lang lalanggamin ang sofa ha."
Naglakad siya papuntang kusina, pakanta-kanta pa.
Napakuyom ako ng kamao sa likod ni Julian.
Walang epekto.
Wala siyang pakialam kahit magkandapulupot kami sa harap niya. Para sa kanya, "cute" lang kami. Para sa kanya, masaya siya na masaya ako.
Ang manhid mo, Blake. Sobrang manhid mo.
Bumitaw ako kay Julian at tumayo. Hinila ko ang kamay niya.
"Tara sa taas," yaya ko.
Nagulat si Julian. Nanlaki ang mata. "H-ha? Sa kwarto mo? Tanghali pa lang ah."
"Gusto kitang solo," bulong ko sa tenga niya, sapat lang para marinig ni Blake na pabalik na galing kusina. "Gusto ko 'yung tayo lang."
Nakita kong natigilan si Blake sa pag-inom ng tubig. Napatingin siya sa amin.
"Akyat na kami, Kuya," paalam ko nang may mapang-akit na ngiti. "Wag mo kaming iistorbohin ha."
Tumango lang si Blake. "Sige. Just... keep the door open a bit? Alam mo na, respeto sa pamamahay."
Napangisi ako. Keep the door open?
Sige, Kuya. Pagbibigyan kita.
Hinila ko si Julian paakyat. Pagpasok namin sa kwarto ko, hindi ko isinarado nang tuluyan ang pinto. Iniwan ko itong naka-awang nang kaunti mga dalawang pulgada. Sapat para marinig ang lahat sa labas. Sapat para makita ang gilid ng kama kung may dadaan.
"Karla... sigurado ka ba?" tanong ni Julian, medyo kabado. "Nasa baba lang ang kuya mo."
"Hayaan mo siya," sagot ko habang tinutulak siya paupo sa kama. "Gusto ko 'to. Gusto kita."
Sinunggaban ko siya ng halik. Mabilis. Uhaw.
Hinubaran ko siya agad. Wala nang intro-intro. Gusto ko ng aksyon. Gusto ko ng ingay.
Nang mahubad na namin ang mga damit namin, itinulak ko si Julian pahiga. Ako ang pumatong.
Gusto kong ako ang may kontrol. Gusto kong makita ko ang pinto habang ginagawa namin 'to.
"Julian...!" ungol ko agad nang pumasok siya.
Nilakasan ko. Sinadya ko.
"Ahh! Ang sarap... Julian!"
"Shhh... Karla, baka marinig tayo," bulong ni Julian, namumula ang mukha sa hiya at sarap.
"Hayaan mo silang makarinig!" sigaw ko, sabay bayo nang malakas.
Ang init ng tanghali. Ang init ng katawan namin. Pero ang isip ko ay nasa labas ng pinto.
Rinig ko ang mga yapak sa hagdan.
Paakyat na siya.
Alam kong paakyat na siya dahil sa bigat ng bawat hakbang. Ito na. Dadaan siya sa hallway. Maririnig niya kami.
Binilisan ko ang pag-ibabaw kay Julian. Ang pawis ko ay tumutulo sa dibdib niya. Ang buhok ko ay sabog-sabog.
"Ohhh God! More! Harder!" sigaw ko, nakatingin sa siwang ng pinto.
Nakita ko ang anino.
May tumigil sa tapat ng pinto.
Si Blake. Alam kong si Blake 'yon.
Nanigas ang katawan ko sa excitement. Nandoon siya. Nakatayo. Nakikinig. Nanunuod?
Imbis na tumigil, lalo kong ginalingan.
"Julian! Akin ka! Ahhh!"
Umungol ako nang pagkalakas-lakas. Yung ungol na parang sinasapian. Yung ungol na nagpapahiwatig ng matinding pagnanasa.
Pero ang totoo, ang bawat sigaw ko ay para sa lalaking nasa labas.
Pakinggan mo, Blake. Pakinggan mo kung paano ako mag-init. Isipin mo na ikaw ang gumagawa nito sa akin.
Tumagal si Blake sa tapat ng pinto ng ilang segundo.
Ang tagal ng ilang segundong 'yon. Para akong binibigti sa kaba. Papasukin niya ba kami? Magagalit ba siya? Sisipain niya ba ang pinto at sasabihing "Itigil niyo 'yan!"?
Pero nakita ko ang anino na gumalaw.
Naglakad siya palayo.
Rinig ko ang pagsara ng pinto ng kwarto niya sa kabila. BLAG. Padabog.
Napangiti ako habang humahalik sa leeg ni Julian.
Padabog.
Nagalit siya. O nainis. O nandidiri.
Hindi ko alam. Pero ang alam ko... naapektuhan siya.
Hindi na siya ang "supportive brother" lang. Narinig niya ang ungol ko. Narinig niya ang pagtawag ko sa ibang lalaki habang nagpapakasasa sa sarap.
At alam kong sa gabing ito, habang nakahiga siya sa kama niya... ang boses ko ang maririnig niya. Ang ungol ko ang magpapatigas sa kanya.
"Karla... I'm c*****g!" sigaw ni Julian.
Niyakap ko siya nang mahigpit habang sabay kaming nilabasan.
Nang matapos kami, humiga ako sa dibdib ni Julian. Hinihingal.
Pero ang mata ko, nakapako pa rin sa siwang ng pinto.
Panalo ako ngayong araw. Nakuha ko ang atensyon mo, Kuya. At sa susunod... hindi lang atensyon ang kukunin ko.
- Writer
