Aligaga akong nag gagayak ng sarili. Unang araw kong papasok ngaun simula ng makalabas si Glen sa ospital. Medyo kinakabahan pa nga ako ngaun dahil sa loob ng tatlong araw ay ngaun lang kami magkikita ulit. Ang arte nga, bumabalik daw ang sakit niya kapag hindi ako nakikita. Imbes na kiligin ako, kinikilabutan ako sa kanya.
Lalabas na sana ako ng biglang tumunog ang cellphone ko. Iritable akong bumalik sa loob at dinampot ito. Nang makita kong si Glen ang tumatawag ay parang may kung anong umikot sa sikmura ko.
(What are you doing? I called you a hundred of times but you're not even answering!?) Umirap ako. Back to normal na po kami. Natatawa nga ako kasi naiimagine ko ang ugat niya sa leeg galit na galit siya ngaun. Inilayo ko pa nga ng ka onti ang tenga ko sa cellphone ko, palagi nalan
