Narrator’s Point of View
Clastine found herself standing in the middle of a void, a place where all she can see is vast darkness. Walang kahit na katiting na liwanag siyang nakikita bukod sa sarili niya. She can clearly see herself being outlined by a white, glowing light. Bawat hakbang na ginagawa niya ay umaalingawngaw sa buong paligid.
Agad niyang hinanap ang mga kasama pero natigilan din nang mapagtanto kung ano ang nangyari. Napayuko siya at napabuga ng hangin. Marahan niyang naikuyom ang kanyang mga kamay bago nakagat ang kanyang labi sa labis na pagkadismaya sa sarili.
She can’t look for them anymore. Hinding-hindi na niya mahahanap ang mga kasama dahil hindi na niya ito magagawa. She clearly remembers the sharp roots of the trees piercing through her body. Naalala pa rin niya an
