“Bakit hindi ka pa natutulog, Uriel?” tanong ni Xena pagkatapos humikad. Bababa sana siya sa kusina nang nakita sa balkonahe ng second floor ang dalaga.
“Hindi ako makatulog, Xena. Parang ayaw pang matulog ng utak ko,” sagot ni Uriel. She shivered when a cold wind brushed her skin. Her hair swayed like it was dancing.
“May iniisip ka ba? You can talk to me, I listen naman.”
“No. Hindi ko alam. Kaya lumabas muna ako para magkaroon ng peace ang utak ko.” Gazing up the moon and stars really soothed herself. Kapag nalilito, may bumabagabag, o kaya ay hindi makatulog ay ito ang ginagawa niya— magpalamig sa gabi at tumingin sa buwan at mga bituin. Para bang sinasabi nito na magiging okay lang ang lahat.
“Hmm. Kung hindi ka pa rin nakatulog inuman mo ng sleeping pills,” suhestiyon ni Xena na
