“I came here and attended the party… to say sorry,” ani Carlo matapos banggitin ang pangalan ko.
Nagkiskisan ang aking mga ngipin, tahimik pa rin.
“I’m sorry,” he said again. “Cala.”
I don’t want your sorry…
“Cala…”
I want you to come back. I want what we had… back.
“What are you sorry for? Then?” balik ko.
Binasa ni Carlo ang mga labi. “Sorry–”
“I said what for?!”
“For ending our friendship harshly…” Napamura si Carlo.
Hindi ko na kinaya at napaiwas ng tingin. Pabanda-banda ang mga mata ko para sana iwasan ang pag-iinit ng mga sulok nito.
I said I wanted to forgive him. I needed to forgive him. Maybe even hug him and tell him that it’s okay. Pero sa puntong iyon, habang naririnig na ang kaniyang paghingi ng tawad, bakit mahapdi pa rin?
“…but I don’t regret it.”
Humapdi pa iy
