Esperanza wanted to talk somewhere private. Pinagbigyan ko at sumunod naman ako kaya heto kami ngayon sa ilalim ng puno ng mangga, sa likod lamang ng chapel kung saan tanaw ang magarbong hardin ng mga madre. The only downside of that was a few people who were exiting the chapel was catching a glimpse. Hindi ko alam ang magiging reaksyon ko sa kanilang nagugulat na mga mukha dahil magkasama kaming dalawa ni Esperanza. They’re probably thinking purgatory is real. “Thank you for this, Ate Cala. Malaking bagay para sa’kin ‘to. I just really wanted to talk to you to finally put an end to all of our issues.” Sa pagkakaalam ko ay hindi naman ako ang nagsimula ng gulo. Nag-react lang ako. Besides, I didn’t really get the meaning of killing them with kindness when there’s still tons of other way

