ALAS singko ng umaga ay gising na ako. Dapat ay nagpapahinga pa ako dahil pagod ang katawan ko sa biyahe at sa mga ginawa ko kahapon. Pero dahil sa sitwasyon ni Ate Natasha ay hindi ako pinatahimik ng akong isip.
I blew a deep sigh while stirring the coffee on my mug. Binitbit ko iyon at dumiretso sa likod-bahay namin. Naupo ako sa kawayang upuan na nakadikit sa punong manggang ilang taon nang nakatirik doon. I stare at the vast green rice fields but my mind is far from appreciating the relaxing view.
Nang makauwi ako kahapon ay dumiretso agad ako sa kwarto ni Ate Natasha. Pinilit ko siyang sabihin sa akin ang katotohanan tungkol sa pagbubuntis niya subalit nauwi lang sa away. I feel frustrated and desperate. Lalong hindi ko maunawaan kung bakit niya nililihim ang pagkatao ng ama ng kani
