CHAPTER 20: THE SHADOWS IN THE LIBRARY
919 Words
Alas-dose na ng hatinggabi. Ang library ng Sta. Monica Convent ay hindi na lamang tahimik—ito'y parang isang malaking kabaong ng mga salita. Ang mga anino ng mga libro ay nagmumukhang mga bantay na nakamasid sa madilim. Sa labas, ang buwan ay napapalibutan ng mga ulap, paminsan-minsang lumilitaw na parang isang bulag na mata sa langit.
Si Allen Mendoza ay nakadikit sa malamig na pader ng hallway, ang tenga'y nakatuon sa bawat ingay. Sa tabi niya, si Ivana ay halos hindi humihinga sa pag-iingat.
"Parang... masyadong tahimik," bulong ni Ivana, ang kanyang boses ay bahagya na lamang marinig.
"Oo," sagot ni Allen. "Parang... hinihintay tayo."
Biglang—isang tunog. Parang pag-igting ng sahig na kahoy. Parehong napatingin sa pinto ng library. Dahan-dahang bumukas ito, nag-iiwan ng makitid na guhit ng dilaw na ilaw.
Dalawang pigurang nakaputi ang pumasok. Ang una, si Madre Clara, ay tila isang multo sa dilim—maputla, nanginginig. Ang pangalawa, isang mas batang madre na hindi nila nakikilala, ay may hawak na maliit na lampara na gumagalaw nang pabugsu-bugso.
Sa loob ng library, walang salitaang nagpalitan. Tanging ang paghinga nila ang naririnig—mabigat, nag-aaway sa takot at pagnanasa.
Dahan-dahang inabot ni Madre Clara ang kamay ng mas batang madre. Ang kanilang mga daliri ay nagkadikit—isang pagpindot na puno ng bawal na pangako. Sa ilaw ng lampara, kitang-kita ang panginginig ng kanilang mga kamay.
Ang mas batang madre—si Sister Agnes—ay umiling. May luha sa kanyang mga mata. "Hindi na natin ito kaya," aniya, ang boses ay basag sa takot.
"Kailangan natin," sagot ni Madre Clara, ang kanyang mga salita ay parang patalim. "Para kay Marian."
"Nasaan siya ngayon?"
"Nakatago. Pero... hindi ligtas."
"Bakit?"
"May nagbabantay. Isang... anino."
"Anong ibig mong sabihin?"
Biglang may narinig na yabag mula sa kisame—parang may gumagalaw sa ibabaw ng library. Parehong napalingon ang dalawa, ang kanilang mga mukha ay nagiging putla sa takot.
"May nandito," bulong ni Sister Agnes.
"Oo. At... nakikinig."
Tumigil sila. Ang lampara ay nag-iwan ng malaking anino sa dingding—isang aninong hugis tao na tila nakamasid sa kanila.
Dahan-dahang tumayo si Madre Clara. "Kailangan na nating umalis."
"Paano si Marian?"
"Matagal ko nang pinaghandaan."
Pumunta sila sa isang bookshelf. Itinulak ni Madre Clara ang isang lumang aklat tungkol sa mga santo. May umingit na tunog—parang pag-ungol ng isang patay na bagay.
Bumukas ang bookshelf. Sa loob, isang maliit na silid na puno ng dilim.
Bago sila pumasok, hinarap ni Sister Agnes si Madre Clara. "Mahal kita," aniya, ang mga salita ay parang isang lihim na dasal.
"At ako sa'yo," sagot ni Madre Clara. "Kaya't mag-iingat ka. Dahil kung malaman nila... wala nang makakapigil sa kanila."
Pumasok sila sa silid at isinara ang bookshelf.
---
Sa hallway, lumabas sina Allen at Ivana.
"Anong narinig mo?" tanong ni Ivana.
"Takot," sagot ni Allen. "At... isang bata. Si Marian."
Lumapit sila sa bookshelf. Itinulak ni Allen ang aklat. Bumukas ito.
Ang silid ay maliit at amoy luma. At sa sulok, nakakubli sa ilalim ng mga kumot, isang batang babae ang nanginginig.
Si Marian.
"Hindi kita sasaktan," sabi ni Allen, dahan-dahang lumalapit.
Ang bata ay sumisigaw nang mahina—isang tunog na parang hayop na nasugatan.
"Shhh... pulis kami. Ililigtas ka namin."
Tumingin ang bata kay Allen, ang mga mata ay puno ng takot na hindi na kayang salitain. Sa kanyang braso, may mga pasa.
"Sinong gumawa nito sa'yo?" tanong ni Ivana.
"Ang... ang lalaki," sagot ng bata. "Ang lalaking may... pana."
"Nasaan siya?"
"Lahat ng dako."
Biglang may tumunog Ang cellphone ni Allen. Isang text:
"Huwag mong galawin ang bata. Bumalik ka sa library. Ngayon."
Tiningnan ni Allen ang paligid. Wala. Pero ramdam niya—may nakatitig.
"Kailangan na nating umalis," sabi niya.
Dinala nila ang bata palabas. Ngunit sa paglabas ng library, isang bagay ang bumungad sa kanila.
Sa harap ng pinto, nakabitin ang isang patay na ibon—isang uwak. Tinamaan ng arrow sa dibdib. At sa ilalim nito, isang sulat:
"Ang una sa mga ibon. Ang susunod... ang batang iyan."
—A
Napatili si Ivana. Si Marian ay nagsimulang humagulgol.
"Takbo!" sigaw ni Allen.
Tumakbo sila palabas ng convent. Sa labas, ang lamig ay parang mga kamay na yumayakap sa kanila.
Habang papalapit sila sa gate, may narinig silang tunog mula sa bell tower—isang arrow ang dumaan sa tabi nila at tumama sa puno.
Nakatali dito ang isang larawan. Isang larawan ng batang si Ruben. At sa likod, isang mensahe:
"Ilang gabi na lang."
—R
---
Sa loob ng convent, sa kanyang silid, nakaupo si Madre Clara sa sahig, ang buhok ay gusot at ang mga mata ay puno ng takot. Narinig niya ang sigaw. Narinig niya ang pagtakbo.
At ngayon, alam na niya.
Nawala na si Marian.
At si Ruben...nagsisimula nang maglaro.
Sa kanyang kamay, hawak niya ang isang maliit na kutsilyo. Tiningnan niya ito. Tiningnan ang kanyang sarili sa salamin.
"Patawarin mo ako, Agnes," bulong niya. "Patawarin mo ako kung ano ang kailangan kong gawin."
Samantala, sa labas ng convent, sa ibabaw ng puno, nakatayo ang maitim na pigura. Nakamasid sa pag-alis ng kotse.
Ang kanyang mga kamay ay kumakapit sa pana. Ang kanyang mga mata ay nakatuon sa bintana ng silid ni Madre Clara.
At sa kanyang isipan, isang pangako ang umuugong:
"Isa na lang, Clara. Isa na lang ang kailangan mong itago. At pagkatapos... malaya ka na."
Ang gabi ay lumalalim. Ang mga anino ay humahaba. At ang mga lihim ay nagsisimula nang sumilay sa pagbubukang liwayway.
- Writer
