Chapter 10
As the fire in front of her continues to weaken—she kept staring it hanggang sa unti unti na nga etong nalulusaw at nagiging abo. She can’t stop being lonely ever since she landed here in the Philippines—except when she was at Governors.
The cold wind is swooshing at her as she just stare the fire.
It is so lonely.
Painful.
Painfully lonely.
Nakatupi ang mga tuhod niya at mahigpit siyang yumakap doon bilang protektahan ang sarili sa lamig.
It has been ten years yet she could not forget the day when her own father stole the life of his son.
She might not able to see the fetus but she knows deep inside it was her son.
Six months she carried the baby.
But it wasn’t fetus anymore… it was a baby.
My poor baby.
Naramdaman niya na lang ang unti-unting pagtulo ng mga luha niya sa tuhod niya dahil ngayong araw… araw na ipinagkait ang buhay na gusto niyang ibigay sa anak niya.
Napatingin siya sa taas at hindi niya maiwasan na mamangha sa langit. Nagkikislapan ang mga bituin at maliwanag ang buo ang buwan. Para bang nakamasid sa kanya ang anak niya.
The stars are twinkling in rhythm as if it is telling her that his son is completely fine and happy.
Itinaas niya ang kanang kamay niya na para bang inaabot niya ang buwan.
“Ang liit lang pala ng buwan.” She whispered. She pinch the moon using her thumb and index finger.
Again, the cool wind swoosh and she is whizzing already. The fire infront of her didn’t help either because it was just an ash.
“If ever you are here, baby. Let me feel you.” But suddenly the wind stopped.
It became a complete silence.
Doon na bumuhos ang mga luha ni Samantha. Probably galit na galit sa kanya ang anak niya. Why she didn’t protected him in the hands of his own grandfather? She should have done something.
There are no winds to let her feel that he is there.
She sobbed because he lost him forever.
The pain of losing him is unbearable but she couldn’t just do anything but to let her tears fall and her sob to release because at the end of the day…
She already lost his son.
----
She woke up with a sweat all over her body at nang tuluyan siyang mag mulat ng mata ay doon niya lang napagtanto na naroroon pa rin pala siya sa pool kung saan siya nag bonfire mag isa.
Mataas na ang sikat ng araw at sa beach bed pala siya nakahiga hanggang sa tuluyan na siyang nakatulog kagabi. She sighed heavily as she remembers her thoughts on what happened last night.
That day never fails her to make her lonely and angry to herself.
She guesses, it just serves her right to be lonely because she is one of the reasons why she lost her baby.
Naputol ang pag-iisip niya ng may maaninag siyang tao na bumaba sa isang motor at para bang may hinahanap. Nasa itaas banda ang bahay niya sa isla at kailangan pa umakyat sa ilang hakbang hagdanan para makaakyat dito.
Kaya nga niya napagdesisyonan na magbakasyon sa islang eto dahil para wala siyang makasalamuhang tao kaya sinong ugok kaya ang pumunta rito?
Tinignan niya lang ng maigi ang tao at noong papalapit na ay doon niya lang napansin na isa iyong lalake. Naka tshirt at naka beach shorts lang eto na parang pang bahay kaya mas lalong tumaas ang kilay niya kung ano ang gagawin nito sa lugar na pinagbabakasyunan niya?
Nakaabang lang si Samantha at naghihintay sa tuluyang pag akyat niya sa bahay nang walang ano ano ay nagulat nga eto nang makita niya na may taong nakaupo sa beach bed malapit sa swimming pool.
“Anak ng—sino ka?!” napasigaw ang lalake nang mag tagpo ang mga mata nila at kamuntikan na iyon mahulog sa hagdan kung hindi lang nakakapit iyon.
“I should be the one asking you that. Who are you?”
Malapit lang ang hagdan sa beach bed—mga ilang metro lang ang layo kaya nakikita ni Samantha ang mukha ng lalake. Mataas eto at Moreno. Batak ang katawan na para bang sanay sa pag tatrabaho at huli sa lahat—hindi siya baby face. His face is so handsome—which Samantha can’t even deny. He have this dragon eyes at matangos ang ilong. Habang nagsasalita siya ay lumalabas ang malalim niyang dimple sa kanang banda ng pisnge niya.
Kahit na simple ang pananamit ay hindi mapagkakaila ni Samantha ang magandang katawan ng lalake sa likod ng damit nito—pero…
“Sino ka ba? Trespassing ka ah! Hindi mo ba alam na private property etong isla?”
Hindi mapigilan ni Samantha na mapaklang mapatawa at tuluyan na ngang napatayo. Nakapamewang siya at mataas ang kilay niya dahil kahit pogi to ay papatulan ko to sa bardagulan. “Kaya nga ako nag renta rito kasi private property. Again, I should be the one to ask. Who the f**k are you?”
Sa isang iglap ay ang masamang tingin kanina ng lalake ay nagbago at naging friendly??
Ang bilis naman ata ng mood nito.
“Ah! Ikaw ba yung englisherang maart—bisita?”
Parang papatayin ako nito kanina sa tingin ah? Biglaang bait?
“Akala ko ba mamayang gabi ka pa darating, Ma’am?”
Ma’am.
“Who are you? Why are you here?” She asked at nakita niya na napakamot ng batok ang lalake dahil na rin siguro sa pakapagkahiya.
Alanganing napangiti ang lalake pero tuluyan na ngang umakyat sa hagdan at nang mag tagpo ulit ang mga mata nila ay kunuha nito ang sombrero sa ulo. “Ako nga po pala si Antonio. Anak po ako ng may ari nitong bahay. Yung sinabi kasi ng tiya ko na araw na darating ang bisita ay Martes pa, kaya nagulat lang po ako kanina noong makita kita. Pasensya na po kung napagsungitan ko kayo.” Napakamot siya ng batok at mahinang napabulong ng “hehe”
Samantha can’t deny that he is so handsome when he smiled while scratching his nape. Probably he is someone younger than her. Napansin din niya ang tingin ng lalake na sumuyod sa buong katawan niya at maya maya ay namula eto at napakagat ng labi at ibinaling sa ibang direksyon ang tingin.
“Maglilinis lang po sana ako, Ma’am. Kung okay lang sa’yo.” He whisperes at hindi pa rin nakatingin sa kanya eto.
Samantha hummed. “What is your name again?”
Sa muling pagkakataon ay nagtagpo ang paningin nila at para bang may kung ano sa kanila na maliit silang napangiti. “Antonio po, Ma’am. Pero pwede niyo po akong tawaging Toni kung may ipag-uutos ka po sa akin.”
“Toni?” she asks and he nod. “Ipag-uutos?”
“Opo, Ma’am. Pwede niyo po akong utusan anytime.” He is nodding and smiling at her and she can’t help too smile too.
Samantha hummed and nod. She saw he took a glance on his direction and quickly look at the other direction—oh—she is still in swimsuit. “Good. Then after you clean the house, bring me to the bayan.”
“Eh? Ano po Ma’am?”
“Sabi mo pwede kitang utusan?”
Mas lalong napakagat ng labi si Toni at alanganing napatango sa babae.
“S-sige po, Ma’am.”
--
Athena silently took a seat at napatingin sa kapatid niyang natutulog. Though his vitals are getting normal pero hindi pa rin maiinda ang sakit sa katawan na nararamdaman nito at kahit sap ag tulog ay nakasimangot ang kapatid.
She has always been so heartless to other people sa Csilla pero oras na tumuntong ang paa niya sa bayan ng Mirasol ay parang may kung anong karakter ang lumalabas sa kanya at nagiging soft at palangiti siya.
Siya lang naman ang kinatatakutan ng lahat sa opisina nila sa Csilla. She is heartless verbally and mentally. She is sure na all of his employees are cursing her for just being existing and probably they are throwing party when she filed a indefinite leave of absence.
She can’t help to get the stray hairs falling from the face of his Kuya Peter and she gently tuck it behind his ears. Peter has always been a light sleeper kaya agad na bumukas ang mga mata niya at nanlaki etong tinignan and kapatid.
“Hey.” She whisper.
“Tin.” He murmured at halata sa boses nito na garalgal ang sakit pa rin sa katawan.
She can’t believe that his brother is still alive. After the three bullets entered his body ay nakayanan niya eto. He is always strong—like their father.
“How are you?”
“Better. Much better because you are here.”
She can’t help na mapalo sa dibdib ang kapatid and he hissed. “Hala! Sorry!”
He just chuckled and whispered he is fine. “How are you? “ it was him who asked.
“We never talked long ever since that day. How are you sa Csilla? How’s your job?”
“I am good… pretty good. You shouldn’t get worried to me, you should think of yourself.”
Kahit na sa Csilla lumaki si Athena ay hindi pa rin lumayo ang loob niya sa kapatid lalo na na iisa lang sila na university na pinasukan. May mga subjects pa na blockmates sila pero mas senior ng isang taon si Peter sa kanila ni Athena at Alejandro.
Peter and Alejandro took Political Science in different years habang si Athena naman ay Computer Engineering which is na sabay sila ni Alejandro.
Everything was fine during their school days—having a blast na nag aaral sila sa prestihiyosong University of Mirasol but everything went shattered when their father was salvaged. He pushed her so far and even convince her to change name and fly to US but she decline.
She graduated the college but she wasn’t able to come up to the stage. The threats are just unbearable to his brother and eversince she wasn’t able to step sa bayan ng Mirasol. Even when Alejandro’s parents was killed a week after his father’s.
She wasn’t there when he needed her the most.
“I know everything is hard… but you should take care of yourself, Tin.”
“I should be the one saying that to you, Peter.”
“You should get not worried to me.” he brush her off and he took a deep sigh. “you should go back to Csilla, get the earliest flight you can get for tomorrow.”
“Peter.” She protested but she knows she didn’t have any choice but to follow him. After all it is still for her safety.
“Just listen to me, Athena. If I wasn’t glued onto this bed, I will be the one to book your flight right now.”
“Hindi pa nga ako naiisahang araw dito sa Mirasol. Let me breathhhhhhheeeee.”
“You can breath sa Csilla. Hinding-hindi ka makakahinga ng maluwag dito sa Mirasol, Tin. So now book your flight.” Utos niya at alanganing nilabas ni Athena ang cellphone niya and she hesitantly book her flight. Pero matapos niya pindutin ang booking ng flight niya ay napatingin siya sa kapatid niya.
“Can I visit them?”
“No.” agad na sagot ng kapatid niya at hindi man lang nakatingin sa kanya. She bit her lower lip at tuluyan na ngang pinatay ang phone niya at nilagay sa bag.
“What do you want to eat?”
“Wag mo akong tanungin… yung puto saka kakanin ay binigay ko na lang sa mga nurse. Bawal pa akong kumain.”
“Oh edi manuod na lang tayo ng movie.” She suggested at nakita niya ang maliit na pagngiti ng kapatid. “Napakasungit mo naman.”
--
There will be time soon that i will re-chapter this story so that other small and short chapters will be one. the following chapters will be longer at least almost 2k words and it will be the start of kinda angst. i got grip of myself of the plot so thank you so much Manang Chie (as if she knew my username) lol thank you so much always for reading.
--
EDITED: 12/11/2023 10:16AM