Chapter Eight: Fantasize
1739 Words
Riley’s POV
Alas onse na ng umaga nang maramdaman ko ang sinag ng araw na dumadampi sa aking pisngi. Sobrang sakit ng ulo ko. Parang hinahalukay naman ang aking sikmura at gusto kong sumuka. Ang aking likod ay sobrang bigat daig ko pa ang kargador ng bigas. Ilang beses ko na rin naman itong naramdaman. Ang sabi ni Dra. Beverly, isang psychologist na sumuri sa akin ay normal lang daw ito sa gaya kong nakakaranas ng sleep disorders.
Isa na namang masamang panaginip. Hanggang kailan kaya ako makakaranas ng bangungot? Parang ayaw ko ng matulog. Gusto kong dumapa na lang sa malambot kong kama buong mag-hapon. Niyakap ko ang paborito kong unan at kinapa-kapa ang isang dipang espasyo sa aking kama. Kung tinanggap ko ang premyong ‘a night with Mercindy’, ano kayang pakiramdam ng katabi ko siya sa mainit na gabi? Ang sopistikada niyang mukha ang una kong masisilayan sa pagmulat ng aking mga mata. Nakapulupot ang braso ko sa kanyang maliit na bewang, at sasamyuin ang kanyang buhok pababa ng leeg. Aahh she’s driving me crazy. Bakit ba siya ang naiisip ko?
Bumangon na ako at baka kung saan pa makarating ang pagpapantasya ko sa kanya. She’s making my manho0d harder mahirap pa naman itong palambutin. Kinaladkad ko ang sarili ko papuntang banyo. Kailangan kong magising dahil marami pang trabaho na naghihintay sa akin.
Binuksan ko ang warm shower. Kasabay ng pagdampi ng maligamgam na tubig sa aking balat ay dumadapo rin ang imahe ni Miss Cindy sa isip ko. Ugh, bakit? Kanina ko pa siya naiisip. Hindi ko siya makalimutan. Nang sumayad ang sabon sa aking ari, bigla itong tumayo at tumigas. Jeez, I cannot hold it back anymore. Isinantabi ko ang sabon, hinawakan ang nangangalit ko ng alaga, at itinaas-babang hinagod-hagod. Tumingala ako at pumikit. Nag-umpisang isipin ang hubad na imahe ni Cindy.
Hindi ako magkamayaw sa sarap ng sensasyon na hatid ng pagpapantasya ko kay Mercindy. Napatungkod ako ng braso sa tiles dahil nakakapanghina ng tuhod ang nalalapit na pagsabog ng namumuong presyon sa katawan ng aking alaga. Lalo ko pang diniinan at binilisan hanggang—
“O bro, mefenami—”
“Ang saaaraap mooo Mercindy—”
Isang malakas na ungol ang pinakawalan ko kasabay ng pag-alagwa ng napakaraming malagkit kong puting likido na tumalsik pa sa hawakan ng shower. “Ooh sarap.”
Nanginig ang kalamnan at mga binti ko sa enerhiyang nilabas ko. Napasandal na lang ako sa tiles dahil sa pagod.
“Tangina naman Bro, kung magsasalsal ka, magsara ka naman ng pinto. Saka hinaan mo ungol mo, marinig ka ni Miss Cindy.”
Wrong timing naman ‘to si Renz. Sa pitong araw sa isang linggo at twenty-four hours sa isang araw, ngayon lang ako nagsarili at doon pa niya talaga tinaon sa limang minuto kong kaligayahan.
Sinamaan ko lang siya ng tingin. Ano bang ginagawa niya rito?
“Mefenamic para sa sakit ng katawan,” sabi ni Renz at inabot sa’kin ang tatlong pirasong tableta ng gamot.
“Paano mo nalaman masakit katawan ko?” tanong ko habang tinuloy ang pag-ligo.
“Bro, may dementia ka ba? Nag sparring tayo sa Jiu-jitsu class mo, two on one, kampi kami ni Dimitri, kung hindi ba naman sumakit katawan mo niyan. Sakit nga ng ulo ko eh, binigyan mo ‘ko ng front kick, tapos binigwasan mo ‘ko ng left kick.” Paliwanag niya habang minumwestra ang kinukuwento.
Wala talaga akong matandaan. Ang pagkaka-alala ko, sa panaginip iyon nangyari. Nagpasalamat na lang ako sa pagdala niya ng gamot at paalis na siya.
“Laki talaga niyan bro. Mas malaki pa kaysa sa’kin. Kaya siguro hindi ka malimutan ni Cindy,” sabi niya habang nakanguso sa pagod kong alaga. Napangiwi na lang ako to keep my cool. Humabol pa talaga ng asar.
Pagtapos kong maligo, isinuot ko ang paborito kong blue na shirt at itim na hoodie. Nagpabango ng kaunti at nagsuklay din and I’m ready to go. Paglabas ko ng pinto, nagulat ako dahil tumambad sa harap ko si Miss Cindy buhat-buhat ang isang laundry basket na puno ng damit. Malamang damit ito nila Khalil at Boss. Sa kwarto kasi ni Boss siya galing na katapat lang ng aking silid.
“Good morning, Miss,” bati ko sa kanya. Medyo nahiya ako dahil kani-kanina lang ay hinalay ko na siya sa aking imahinasyon.
Tinugunan lang niya ng isang tipid na ngiti ang aking pag-bati. She’s unbelievable; isa siyang anak ng Don pero marunong siya mag-laba, masarap mag-luto, at kung ano-ano pang gawaing bahay. She’s a wife material.
“Miss, let me help you. Sa laundry area mo ba ‘yan dadalhin? Nag-abala ka pa. Pwede mo naman ipatawag si Manang Milan.” Kinuha ko ang laundry basket pero hindi niya ibinigay. “I insist, Miss Cindy.”
“No. Thank you. It’s ok.” Hinila niya mula sa kamay ko ang basket kaya kapwa namin itong nabitiwan at sumambulat ang mga maruruming damit sa sahig. Napansin ko ang itim na leather pants ni Vonn. Ito ang suot niya sa panaginip ko, nagkataon lang ba?
“That’s all right Sweetie—”
Napatingin kami ni Miss Cindy sa kinaroroonan ng tinig. Si Boss na naman.
“—just leave it to the helper. You’ve been serving me and my son for many years already. Thank you,” sabi ni Boss at ngumiti ng tipid.
Nginitian lang din siya saglit ni Miss Cindy at dinampot ang mga nagkalat na damit.
“Kulang na lang talaga kasal,” pahabol pa ni Boss.
Napahinto tuloy si Miss at sinabing, “—at pag-ibig. That’s the number one Vonn, dapat merong ‘love’.”
Ako naman ang nangiti. She’s so savage, a badass queen. No one tries to mess with Vonn, siya pa lang.
“Well, I love you.” Hindi pa rin sumusuko si Boss kaya hindi rin siya sinukuan ni Miss.
“Love both ways. Not a one-sided love Vonn.”
Dito na nagsalubong ang mga kilay ni Boss. Hanga rin naman ako sa tyaga at pasensya niya kay Miss Cindy. Hindi ko rin naman siya masisisi. Napakaganda at bait talaga ng anak ng Don. She’s worth the wait, the perseverance, and all. Kung pwede ko nga lang sana siyang ligawan…
“Ah Boss—” sabi ko kay Boss Vonn. Tumingin lang siya sa akin at naghintay ng sasabihin ko. “Boss, pupuntahan ko lang si Dra. Insigne.”
Hindi ko alam kung namalik-mata lang ako nang makita kong natigilan si Miss Cindy at tumaas ang kilay.
“Why? Nami-miss mo na ba si Doc?” simpleng tanong niya. Simple lang din siya mang-asar.
“Hindi na kasi effective ‘yung nireseta niyang sleeping pills,” sabi ko at hindi na pinatulan ang pang-aasar niya.
“All right. Cindy, can you go with Ry?” Nabigla ako nang pinaki-usapan ni Boss si Miss Cindy na samahan ako. “You’re friends with Dra. Beverly, right?”
Miss Cindy just rolled her eyes.
“Ah she doesn’t have to. I’ll call Dra. to come here instead,” I told them.
“No, I’ll come with you.”
Nabigla ulit ako nang pumayag si Miss Cindy na samahan ako sa clinic ni Dra. Insigne. Hindi ko talaga maunawaan ang takbo ng utak ni Vonn. Alam kong ayaw niya kaming nakikitang magkatabi ni Cindy pero bakit siya pa mismo ang nagmungkahi na ipasama siya sa akin?
Pagtapos kong kumain ng breakfast-lunch ay hinintay ko si Miss Cindy na matapos sa paglalaba. Hindi ako mapakali sa kinauupuan kong driver’s seat. Hindi naman ito ang first time na may katabi akong babae sa passenger’s seat pero hindi ko mawari ang nararamdaman ko.
Kalahating oras ko rin siyang hinintay sa loob ng kotse. Kung estudyante ko lang ito, sangkaterbang sermon ang matatanggap nito sa akin. Mahalaga ang bawat oras, minuto, at segundo. Noong isa pa lamang akong baguhan, nagsimula ako sa pagiging runner, utusan, o kung tawagin ay underdog, mahalaga ang bawat segundo sa aking galaw dahil kung babagal-bagal ako ay kalaboso ang hantungan ko.
Pero si Miss Cindy ito, I’m willing to wait for her for hours or even a lifetime kung gusto niya.
“I’m sorry, ngayon ko lang kasi natapos labhan mga damit ni Khalil at Vonn,” paliwag ni Miss sa akin na kung tutuusin ay hindi na kailangan. Siya ang anak ng pinagsisilbihan kong Don. Ang swerte ni Boss, may nag-aalaga sa kanya.
I smiled and fastened her seatbelt. Hindi ko maiwasang hindi mapatingin sa kanyang mayamang dibdib, masyadong agaw-pansin ang kanyang cleavage. She’s very prim and modest on her attire kaya nakaka-panibago na makitang naka-suot siya ng makatindig-p*********i na damit. Oh goodness, nahawa na ako sa pagiging bulgar ng bibig ni Renzo.
I started to rev up the engine, at binagtas na ang daan patungo sa clinic ni Dra. Nadi-distract talaga ako sa sexy niyang suot; a lavender wrap-up, above knee dress. Kaya hindi ko matiis na hindi siya pagsabihan nang mag red-light ang traffic light. “Miss, next time, stop wearing provocative clothes lalo na pag nasa labas tayo.”
Humarap siya sa akin. “Why? Are you provoked?” tanong niya sa malanding tinig at ikinrus ang mga binti. Sinadya pang ipakita ang makinis niyang long legs while looking at me in a flirty manner.
Inilapit ko ang mukha ko sa kanyang mukha. “Yes I am. Nai-imagine ko na nga ang puti mong lingerie.”
Agad niyang iniwas ang kanyang sarili sa akin at itinuon ang tingin sa daan. Kitang-kita ko ang pamumula ng kanyang mga pisngi. Jeez, she’s so cute.
Isang oras din ang byahe, malayo kasi ang Estofelli Mansion sa kabihasnan. Nasa liblib itong lugar ng Negros Occidental kaya bihira lang din ang lumuluwas ng bayan. Wala naman kaming kakailanganin sa siyudad dahil kumpleto ang supply ng lahat ng pangangailangan namin maliban na lamang nga sa ganitong pagkakataon gaya ng pangangailangan sa espesyalistang doktor.
Inaasahan na ni Dra. Insigne ang pagdating ko at bigla na lang siyang tumingkayad at humalik sa aking pisngi nang pinagbuksan niya ako ng pinto ng kanyang clinic. Nagulat siya nang makita si Miss Cindy. Tatlo kaming nabigla sa tagpong ‘yon.
“Mercindy, naka-uwi ka na pala. Kailan wedding niyo ni Vonn?” tanong ni Doctora habang tinanggal ang suot na black coat para magpalit ng lab coat at tumambad ang kanyang cleavage.
Napataas ang kilay ni Ms. Cindy at seryoso ang kanyang aura. Mukhang madibdibang laban ito.
~ITUTULOY~
- Writer
