“Kung iniisip mong ikinulong kita rito, mas mabuti pang umalis ka ngayon.”
Napahinto ako sa paghinga. Nakatayo si Andrew sa may pintuan ng silid ko, seryoso ang mga mata, diretso ang tindig. Ang tono niya ay malamig, ngunit may kung anong sinseridad na hindi ko maipaliwanag.
“Ano’ng ibig mong sabihin?” mahina kong tanong, pilit tinatago ang kaba.
Lumapit siya, isang hakbang, dalawang hakbang, hanggang sa halos magkatapat na kami. “Ibig kong sabihin, Daisy, wala kang tanikala. Walang kandado. Walang bantay sa loob ng kwarto mo. Kung gusto mong umalis, puwede.”
Napangiti ako nang mapait. “Talaga? At pagkatapos? Hahabulin ako ng mga guwardiya mo?”
“Hindi,” mariin niyang sagot. “Pero hindi ibig sabihin no’n na ligtas ka.”
Tahimik akong napatingin sa kanya.
“Ang mundo ko,” dugtong niya,
