“Andrew, huwag mong sabihin ang mga salitang parang pamamaalam—”
Nabitin ang boses ko sa lalamunan habang nakatitig sa kanya, sa mga matang may bigat ng pangakong parang may kapalit na dugo. Hindi ko alam kung paano niya nagagawang maging kalmado sa gitna ng ganitong sitwasyon—habang ako, halos malunod sa takot.
“Tinitiyak ko lang na malinaw sa’yo,” sagot niya, mababa ang tinig, pero matalim ang bigat. “Na kahit anong mangyari, hindi ka mag-iisa.”
Tumango ako, pilit nilulunok ang buhol sa dibdib. Sa labas ng operating room, nanatiling sarado ang pinto—walang balita, walang senyales. Parang oras na nag-freeze. Ang bawat segundo, parang kutsilyong dahan-dahang hinihiwa ang nerbiyos ko.
Nakaupo si Vivian sa gilid, mahigpit ang kapit sa palda ng damit niya. Si David naman, tahimik lang, pe
