“Nasaan ka na ba?! Nasaan ka, Daisy?!”
Ang sigaw ni Andrew ay kumakalog sa buong hotel lobby. Ramdam ko pa rin ang takot sa katawan ko, nanginginig, pero ang kanyang presensya ay parang apoy na sumasakop sa lahat ng sulok. Hindi niya hinintay na magpaliwanag ang sinuman—ang galit niya ay parang bagyong walang makakapigil.
Hindi ko pa man tuluyang makalakad, ramdam ko ang kanyang mga kamay sa braso ko, hinila niya ako palapit sa kanya, ang init ng katawan niya ay sumalubong sa akin sa bawat galaw. Ang mga mata niya, dilim na puno ng galit, ay nakatingin sa akin na parang gusto niyang basagin ang mundo para protektahan ako.
“Andrew… hindi ko alam… hindi ko inakala…” nanginginig kong sabi, hindi alam kung saan ko unang ilalagay ang sarili ko. Ngunit hindi siya nakinig. Ang kanyang galit ay
