“Ate Daisy… sabi ni Doc, baka hindi na umabot hanggang weekend si Daddy.”
Parang may humawak sa puso ko at piniga ito nang todo.
Nakatayo kami sa labas ng ICU, malamig ang ilaw, amoy disinfectant, at tahimik ang paligid maliban sa mahinang tunog ng mga makina sa loob. Si Vivian ang nagsabi noon, nanginginig ang boses, namumula ang mga mata. Si David naman, tahimik lang na nakatayo sa tabi niya, hawak ang rosaryo, nakapikit habang pabulong na nagdadasal.
“Hindi.” Mahina ang sagot ko. “Hindi pa. Lalaban pa si Tiyo.”
Pero kahit sinasabi ko iyon, ramdam ko na ang unti-unting pagguho ng pag-asa sa loob ko.
Dalawang araw.
Iyon ang binigay sa akin ng doktor.
Dalawang araw para makahanap ng himala... para humanap ng perang wala kami at para mamili sa pagitan ng sarili ko at ng buhay ng taon
