XENIA’S POV:
Mga ibang tanong ang gumugulo sa isip ko. Kahit pigain ko ang aking ulo para makakuha ng kahit kaunting sagot wala. Isa lang ang nararamdaman ko ngayon. Galit, alam ko ang aking worth, bilang ako pero bakit pakiramdam ko walang silbi yun. Parang pakiramdam ko wala akong kwenta.
Naka tunghay ako sa walang buhay kong mga magulang. Sabay silang namatay sa kulungan. Magkasama rin sila sa iisang kabaong. Inaamin ko galit din ako sa kanila sa ipinaranas nila sa akin. Pero gayunpaman may bagay din akong ipagpasalamat sa kanila. When I was young, they had the opportunity to take my life, but they didn't. In some point, sila rin ang naging sanhi na muntik na akong malagay sa bingit ng kamatayan. Kailangan ko bang pilitin ang sarili kong magpatawad?
Mali ba ang naramdaman ko? I coul
