Nagising si Kleo na galit.
Hindi dahil may bangungot.
Hindi dahil may sumigaw.
Kundi dahil sobrang ganda ng umaga sa cliff villa three na parang personal insulto na.
Pagmulat niya, silver-blue ang dagat ng hamog sa labas ng mahabang bintana, kumikislap ang falls mist sa malayo, at may sinag ng araw na dumadaan sa manipis na kurtina na parang may sariling agenda.
“Napaka-unfair,” bulong niya habang nakatalukbong pa ng kalahati sa kumot.
Pag ganyan kaganda ang paligid, dapat may discount sa emotional damage.
May kumatok.
Hindi malakas.
Tatlong maayos na katok.
“Kung ikaw si Vincent, lumayo ka,” sabi niya agad, paos pa ang boses.
“Disappointing,” sagot ni Steven mula sa labas. “Ako lang.”
Kleo napaupo agad at hinilot ang noo. “Mas nakakatakot ka minsan.”
“Fair.”
“Anong oras na?”
