Sa unang ilang segundo matapos ilagay ni Mateo Serrano ang tin box sa kamay ni Kleo, parang tumigil ang buong gubat.
Hindi literal.
May hangin pa rin.
May pine needles pa ring gumagalaw sa lupa.
May malayong ibon pa ring tumawag sa kung saan.
Pero sa gitna nilang tatlo, may katahimikang biglang naging sobrang malinaw—iyong tipong alam mong kapag may isang maling galaw, babalik na naman sa pagsisinungaling ang lahat.
Kleo held the box with both hands.
Malamig ang metal.
Mabigat nang kaunti kaysa sa inaasahan niya.
At sa ilalim ng cloth wrap sa latch, ramdam niyang hindi lang papel ang laman.
Vincent took one step closer.
Not grabbing.
Not demanding.
Just close enough to say the room—well, the woods—had changed ownership.
“Now what,” sabi ni Kleo.
Mateo’s breathing was still r
