Ysabelle Cuevas (Ysa)
Umaga na naman.
Hindi ko alam kung ilang araw na ang lumipas simula nung naiwan ako sa labas ng bungalow, pero ang pakiramdam ko… parang ilang buwan na agad yung tinanda ng puso ko.
Sa kama, nakahiga ako nang nakatingin sa kisame, nakikinig sa tunog ng talon sa malayo.
Ragasa.
Bagsak.
Parang may rhythm siyang nakasanayan, parang kahit anong gulo ng tao, tuloy lang siya.
Ako kaya?
Huminga ako nang malalim, saka pilit bumangon.
Masakit pa rin yung tuhod ko, pero hindi na ako natatakot na gumalaw.
Kasi kahit papaano, alam ko na yung daan papuntang clinic wing kung sakaling sumakit ulit.
Alam ko na yung mga path na hindi madulas.
Alam ko na yung simpleng rule ni Victor na paulit-ulit niyang pinaalala sa’kin na parang mantra.
Hindi ako lalabas mag-isa.
At kah
