Ysabelle Cuevas
May dalawang klase ng gising.
Una—yung gising na nagmamadali ka kasi baka may magalit.
Pangalawa—yung gising na dahan-dahan, kasi may espasyong huminga.
Sa probinsya, sanay ako sa una. Yung tipong bago pa tumilaok ang manok, gising na ako para mag-igib, magwalis, magluto, at maghanda ng mga bagay na hindi naman ako ang kakain.
Dito sa Floresta… ibang klase.
Hindi ako ginising ng sigaw.
Hindi ako ginising ng utos.
Ang gumising sa’kin ay yung tunog ng talon sa malayo—ragasa, bagsak, ragasa ulit—parang heartbeat ng lugar na ‘to. At yung sikat ng araw na dumadaan sa kurtina, malambot, hindi nananakit.
Pero kahit gano’n, paggising ko pa lang, sumikip na agad dibdib ko.
Kasi naalala ko: wala si Mister.
At kahit sinasabi ko sa sarili kong “okay lang,” parang sinungalin
