Lucas Ian Anderson (Lucien)
Paglabas ko sa kwarto ni Mia, hindi ako dumiretso sa lab.
Hindi ko kayang mag-focus sa microscopes at formulas kapag ang utak ko ay nagpuputok-putok sa isang simpleng realization:
Binalikan ko ang mali.
At habang ginagawa ko ’yon—may isang taong iniwan ko, paulit-ulit, na parang laging may “mamaya na.”
Huminga ako nang malalim sa hallway. Ang ilaw ng UL facility—malamig, sterile, walang emosyon. Sakto. Kasi wala rin akong gustong ipakita sa mukha ko.
May pumasok na staff, mabilis ang yabag.
“Sir Lucas, Ms. Mia’s mother is asking for you,” sabi niya.
Hindi ako nagulat. Expected.
Kung may mas mabilis pa kay Mia umiyak, ’yon yung nanay niya mag-demand.
Tumango lang ako at sumunod.
Pagdating ko sa conference room, andun na siya—si Mrs. Althea. Naka-black
